บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ บัลลังก์เมฆ ตอนที่ 32 (3/3) หน้า 15

เกื้อมองปานรุ้งที่กอดรูปถ่ายของลูกๆและร้องไห้อย่างเจ็บปวด

เกื้อห่วงปานรุ้งเหลือเกิน “คุณหนู…”

ปานรุ้งพูดต่อ  โดยยังไม่หันหน้ามาหาเกื้อ “…ทุกอย่างที่เกิดขึ้น  มันเป็นเพราะกรรมที่ฉันทำไว้กับคนที่รักฉันใช่ไหมเกื้อ” ปานรุ้งค่อยเงยหน้ามองเครื่องบินที่กำลังบินผ่าน  แล้วคิดถึงจุดเริ่มต้นถึงชีวิตตัวเอง !!!!! ภาพในอดีตยิ่งทำให้ปานรุ้งเจ็บปวด ”ไม่ใช่หรอก …ทุกอย่างที่เกิดขึ้น  มันเป็นเพราะตัวฉันเอง... ฉันทำลายทุกคน” 

เกื้อกับปรกอึ้ง สงสารปานรุ้ง

นิชาลงจากรถ  กำลังจะเข้าตึก ทันใดนั้นได้ยินพนักงานรักษาความปลอดภัยโวยวายไล่คนอยู่ “ออกไป !!!  อย่าเข้ามา !!!”

ได้ยินเสียงปานวาดโวยวาย “ปล่อยฉัน !!!!”  

นิชามองไปทางปานวาดแล้วชะงัก “นั่น !!!!!”

บนดาดฟ้า ปรก เกื้อยังพยายามเกลี้ยกล่อมปานรุ้ง

“ไม่จริงครับนายแม่ ความรักของนายแม่ทำให้ผมมีวันนี้... นายแม่เข้ามาก่อนเถอะนะครับ” ปรกจะเข้าไปหาปานรุ้ง

ปานรุ้งถอยออกไปอีก “อย่าปรก...” ปรกชะงัก “ชีวิตของลูกจะดีกว่านี้ถ้าไม่มีแม่” ปานรุ้งหันไปพูดกับเกื้อ “... ปรกได้ดีก็เพราะเธอนะเกื้อ ฉันฝากลูกด้วย”

“คุณหนู!! / นายแม่!!” 

เกื้อเสียงเริ่มสั่น “คุณหนูอย่านะครับ... อย่าทำอย่างนั้น ผมขอร้อง... คุณหนูอยากให้ผมช่วยอะไร ทำอะไร บอกผมนะครับ ผมยินดีทำให้ทุกอย่าง ขออย่างเดียว คุณหนูอย่าคิดสั้นเลยนะครับ... นะครับคุณหนู...”  

ปรกมองพ่อที่พยายามเกลี้ยกล่อมแม่ แล้วอยู่ๆเลขาของปรกก็วิ่งเข้ามากระซิบปรก ปรกอึ้งไป แล้วรีบวิ่งลงจากดาดฟ้าไปพร้อมกับเลขา

ปานรุ้งหันมาหายิ้มเศร้าๆกับเกื้อ “อย่าร้องไห้เกื้อ อย่าเสียใจเพราะฉันอีก...” 

“ผมจะเสียใจอีกกี่ครั้งก็ได้ครับ... ที่ผมมาถึงตรงนี้ได้ก็เพราะผมอยากพิสูจน์ให้คุณหนูเห็นว่าผมทำได้ ความรักของคุณหนูไม่เคยทำร้ายผม...”

ปรกวิ่งลงมาพร้อมกับที่นิชาประคองปานวาดเดินเข้าตึกมา

ปรกอึ้งไปกับสภาพของปานวาด “วาด?....” ปรกจะเข้าไปกอด

ปานวาดกลัว “อย่าเข้ามานะ!! อย่า!” ปานวาดพยายามจะหนีปรก นิชาจับไว้ 

ปรกอึ้งไปที่ปานวาดเป็นถึงขนาดนี้