บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ บัลลังก์เมฆ ตอนที่ 32 (3/3) หน้า 12
“พี่เทพทำทุกอย่างเพื่อรุ้ง ..ไม่ว่ารุ้งจะทำผิด ..แต่พี่เทพก็ให้อภัย..พี่เทพยอมเสียสละ ..ยอมเป็นคนผิดทิ้งยาเพื่อมาดูแลรุ้ง ..พาชีวิตรุ้ง ..จากคนที่ไม่เหลืออะไร จนตอนนี้เรามีทุกอย่าง” ปานรุ้งวางผ้า แล้วค่อยๆก้มลงกราบเท้าวาสุเทพ วาสุเทพมองปานรุ้งอย่างสังหรณ์ใจไม่ดี ปานรุ้งพูดที่ยังกราบอยู่ “ ..และรุ้งขอโทษ ..ที่พี่เทพทำเพื่อรุ้งมาตลอด..แต่รุ้งกลับดูแลได้เท่านี้” วาสุเทพรู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก ปานรุ้งจับมือวาสุเทพมาแนบแก้มตัวเอง เหมือนสัมผัสสุดท้าย “รุ้งรักพี่เทพนะคะ”
“รุ้ง ....”
ปานรุ้งลุกขึ้น แล้วค่อยๆปล่อยมือวาสุเทพ แล้วหันหลังเดินไปที่ประตู ปานรุ้งหันมามองวาสุเทพเป็นครั้งสุดท้าย วาสุเทพมองปานรุ้ง ปานรุ้งตัดใจเดินออกไป วาสุเทพพยายามจะขยับตัว เพื่อจะห้ามปานรุ้ง !!!
ปานรุ้งเดินออกมาจากห้องวาสุเทพ น้อยเข้ามาหาปานรุ้ง ปานรุ้งเข้าไปกอดน้อย น้อยชะงักอึ้ง
“คุณหญิง...”
“ฉันขอบใจสำหรับทุกอย่างที่เธอทำให้ฉันตั้งแต่เล็กจนโตนะน้อยปานรุ้ง”
น้อยมองปานรุ้งอึ้งๆ งงๆ “คุณหญิง...”
ปานรุ้งตัดใจ คลายกอดจากน้อย “ฉันไม่อยู่ ..ฝากเธอดูแลพี่เทพด้วยนะ”
น้อยสังหรณ์ใจไม่ดี “คุณหญิงหมายความว่ายังไงคะ?”
“ฉันไปวัดล่ะ”
“แต่คุณปรกบอกว่าเดี๋ยวบ่ายจะมารับคุณหญิงกับคุณวาสุเทพนะคะ”
ปานรุ้งไม่ตอบอะไร เดินออกไป น้อยมองตามปานรุ้งรู้สึกเป็นห่วงปานรุ้งมากกว่าทุกครั้ง
งานเผาของปกรณ์ ปานรุ้งนั่งอยู่ที่โซฟาในศาลา ปานรุ้งนั่งนิ่ง มองตรงไปที่รูปของปกรณ์ที่อยู่บนเมรุ
แขกในงานมาร่วมงาน ทุกคนเดินเข้ามายกมือไหว้ปานรุ้ง ปานรุ้งรับไหว้เหมือนหุ่นยนต์ ปรก นิชา เกื้อ ช่วยกันรับแขก พระทำบังสุกุล เกื้อเป็นคนวางผ้า
เสียงกริ่งดังขึ้น แขกในงานทะยอยกันขึ้นไปเผาศพปกรณ์ ปานรุ้งลุกขึ้น นิชากับปรกเข้ามาประคองปานรุ้ง เกื้อเดินตามหลังเป็นห่วงปานรุ้ง ปานรุ้งเดินขึ้นไปยืนดูแขกวางดอกไม้จันทน์ในเตาเผาศพที่มีไฟลุกท่วมโลงศพ ปานรุ้งสะอื้นร้องไห้จะขาดใจ ปรกต้องกอดปานรุ้งไว้
ที่ปล่องไฟเมรุเผาศพมีควันลอยขึ้นท้องฟ้า
แขกในงานทะยอยกันกลับไปเกือบหมดแล้ว แต่ปานรุ้งยังคงยืนอยู่ที่เดิม
“นายแม่กลับบ้านกับนิชาก่อนมั้ยครับ เดี๋ยวผมกับพ่ออยู่เคลียร์ทางนี้เอง”
ปานรุ้งหันมองรูปปกรณ์ แล้วเดินไปหยิบรูปมากอดไว้ “ให้นิชาอยู่ช่วยปรกทางนี้เถอะ... “ ปานรุ้งหันมาลูบหัวปรกอย่างจะบอกลา “....แม่ฝากด้วยนะลูก”