บทละครโทรทัศน์ ปดิวรัดา ตอนที่ 7 หน้า 10
“รักเลยหรือครับ ผมว่ายังห่างไกลนะ เอาแค่ความเกรงใจดีกว่าไหม ผมคุ้นเคยกับดวงสวาทมากกว่า แค่หล่อนมอง ผมก็รู้แล้วว่าหล่อนต้องการอะไร ความรักที่มีต่อดวงสวาท บ่มเพาะมาสิบๆปี แต่กับบราลีแค่เดือนกว่า ๆ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร”
“ไม่เป็นไร ยังมีเวลา เรามาพิสูจน์กัน บราลีกับดวงสวาทใครกันแน่ คือภรรยาที่ดีที่สุด เรามาดูกันยาวๆนะลูก”
“ธรรมชาติของคน รักและผูกพันกับผู้หญิงได้หลายคน แต่ลูกผู้ชายที่แท้จริงจะมีเมียแค่คนเดียว เราควรเลือกใคร จะรู้ได้ยังไงครับแม่”
“เลือกเมียด้วยอารมณ์รัก ถ้ารักนั้นมั่นคงก็อยู่ได้ตลอดชีวิต แต่เมียที่เป็นเมียแก้วเมียขวัญคือสมบัติอันล้ำค่าอยู่ด้วยแล้วมีแต่ความเจริญ นอกจากรักแล้วจะต้องมีความเหมาะสมกันบางอย่าง”
“เหมาะสมอะไรครับ”
“ช้อน ส้อม ปากกา และกระดาษ” ศรัณย์งง คุณหญิงแก้วยิ้ม
รินเดินกลับมาที่ห้องแล้ว นั่งลงเศร้า ตกใจที่เขาผูกพันกันลึกซึ้ง
โถง เรือนใหญ อรุณฤกษ์ ดวงสวาท เหลือสองคน นั่งเครียดกันอยู่ที่เดิม
“แล้วนี่เราจะเอายังไงกันต่อดี คุณหญิงไล่ขนาดนี้ เราต้องกลับกรุงเทพกันใช่ไหมนี่”
“ฉันไม่อยากกลับ”
“ผมก็ไม่อยาก”
เสนอเดินเข้ามา “ฮะแอ้ม นายเสนอขอเหนอหน้าบอก พรุ่งนี้รถไฟออกบ่ายโมง เตรียมตัวกันให้พร้อมนะครับ” เสนอยิ้มกริ่มเดินออกไป
อรุณฤกษ์ กับดวงสวาทคิดหนัก จะไปดีหรือไม่ไป
ศรัณย์เดินมา น้ำบางอย่างรดลงมาจากหน้าต่างดักหน้าทางเดินศรัณย์ จนศรัณย์ต้องชะงักเท้า “โอ๊ะ” ศรัณย์มองขึ้นไป รินเอาน้ำหอมมาเททิ้งตรงหน้าจนหมดขวด ศรัณย์โกรธ รีบเดินไปหา “หนอย”
ในห้องนอน ศรัณย์เดินเข้ามา มองขวดน้ำหอมที่อยู่ในถังขยะเรียบร้อย “รู้ไหมขวดเท่าไหร่ ทิ้งขยะอย่างนี้ได้ยังไง”
“ไม่ทิ้งก็ได้ เอาไว้แพ่นหัวคนดีไหม จะได้สมราคา” รินเดินมา เอาขวดน้ำหอมขึ้นมาถือไว้ ทำท่าจะแพ่นหัวจริง ศรัณย์จับมือรินไว้ “ปล่อยนะ” ทั้งคู่ยื้อกัน
“หล่อนแก้ไขอดีตได้ไหม หรือ เกิดมาหล่อนไม่เคยทำผิด”
“ดิฉันเพิ่งเข้าใจ ทำไมถึงผูกพันกันนักหนา ทั้งเป็นเพื่อนเล่น เป็นเพื่อนเรียนมาเป็นคู่รัก แล้วยังจะ เฮ้อ…”
“ตอนนั้น ฉันกับดวงสวาทไม่ใช่เด็กแล้ว เรียนจบแล้ว เรานึกว่า ยังไงเราก็ต้องแต่งงานกัน เราพูดถึงงานแต่งงานของเรา ชุดแต่งงาน คุยกันแม้แต่ว่า จะมีลูกกี่คน”