บทละครโทรทัศน์ ปดิวรัดา ตอนที่ 7 หน้า 9
“ตอนไปหัวหินเมื่อฤดูร้อนปีที่แล้ว คุณน้าคงจำได้ เราไปกันหลายคนก็จริง แต่ในที่สุด ความรักของเราก็ทำให้เราหยุดไม่อยู่ ความผูกพันทางกาย ทั้งหนูและศรัณย์ไม่มีวันลืม เพราะมันลืมไม่ได้”
ศรัณย์นึกถึงภาพอดีตที่คิดถึงบ่อยๆ สายที่ยืนถือมะพร้าวและพร้าค้างไว้ อ้าปากหวอ อึ้งตามเขา จนเสริมต้องแซว “โป๊ะไม่ออกเลยนะแม่”
“คุณบราลีคงคิด ไม่มีผู้หญิงคนไหนมานั่งพูดเรื่องนี้… ค่ะ ดิฉันมันคนหน้าไม่อาย มันถึงคราวจำเป็นแล้วที่ดิฉันจะต้องพูดความจริง ความจริงที่เจ็บปวดที่มันคาอยู่ในใจเราทั้งสองคน”
ศรัณย์ถอนใจ เครียด เสริมกับสาย ยังวิตกวิจารณ์กันต่อเนื่อง
“ทางนี้ก็เมีย ทางโน้นก็เมีย แล้วไงอ่ะแม่”
คุณหญิงแก้วมองหน้าทุกคนที่อยู่ในความเงียบ ลุกขึ้น “ฉันกินอะไรไม่ลงแล้ว ขอตัว” คุณหญิงแก้วเดินออกมา ดวงสวาทก็เศร้าไป เพราะไม่ได้อยากพูดนักหรอก แต่มันจำเป็น คุณหญิงแก้วเดินออกมาเจอศรัณย์ ศรัณย์มองหน้าขอโทษ “ตามแม่มาเดี๋ยวนี้”
ในสวน คุณหญิงแก้วโวยวายศรัณย์ด้วยความโมโห “ถ้าเป็นเด็กเล็กๆ แม่จะตีไม่ยั้งมือเลยทีเดียว ชิงสุกก่อนห่าม แบบนี้ไม่ใช่ผู้หญิงอย่างเดียวที่เสียหาย ผู้ชายด้วย”
“ผมขอโทษ”
“ผู้ชายเสียยังไงรู้ไหม เสียโอกาสเสียอนาคต แทนที่จะมีเวลา ค่อยๆเลือก ค่อยๆหาสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเอง นี่ต้องมานั่งชดใช้กรรมที่ทำไปกับผู้หญิงคนหนึ่งด้วยอารมณ์”
“ผมกำลังรับกรรมนั้นอยู่”
“ใช่ จะรับไปตลอดชีวิตนับจากนี้ คอยดูไปเถอะ”ศรัณย์จ๋อยไป “แล้วเรื่องคืนนั้น กับแม่ดวงสวาทน่ะ มันยังไงกัน ใจอ่อนกับเขาอีกแล้วใช่ไหม”
“มิได้ครับ ไม่ได้เกิดอะไรขึ้น”
“แน่นะ”
ศรัณย์มีสิ่งหนึ่งที่เป็นความลับ สีหน้าจึงจริงจังขึ้นมา “ตอนที่อยู่กับดวงสวาท ผมมองไปรอบๆ เห็นม่าน เห็นดอกไม้ ได้กลิ่นบุหงารำไปที่อยู่รอบตัว เหมือนเห็นผู้หญิงคนนั้นยืนมองอยู่ เห็นแต่หล่อนอยู่เต็มไปหมดทั้งบ้าน”
คุณหญิงแก้วยิ้มออกมา คลายความโกรธลงทันที สิ่งที่ตนคิดเป็นจริง
คุณหญิงแก้วเคยพูด ตอนเดินไปจับผ้าม่านสวยฝีมือริน “เรื่องเล็กๆน้อย มีสิ่งยิ่งใหญ่อยู่ในนี้ ความรัก ใครก็ตามที่อยู่ในสิ่งแวดล้อมเหล่านี้ ก็เหมือนได้รับความรัก ศรัณย์เพิ่งเจ็บปวดมา คนแบบนี้แพ้ความรัก เขาย่อมกลัวที่จะได้ความรักอีกครั้ง !”
คุณหญิงแก้วตบเข่าเบาๆ “ยกแรก ความรักชนะเสน่หา”