บทละครโทรทัศน์ ปดิวรัดา ตอนที่ 7 หน้า 6
“คุณเตือนสติให้ดิฉันคิดถึงชีวิตตัวเอง ฉันก็เตือนสติคุณบ้าง เท่านั้นเอง” รินมีน้ำเสียงเยือกเย็นและสายตามั่นคง เหมือนเดิม จนดวงสวาทอึ้ง
“ต่อไปนี้ ฉันคงต้องเหนื่อย เฮ้อ หล่อนน่ากลัวกว่าที่ฉันคิด บราลี!” ดวงสวาทมองตาม ถอนใจ
บ้านกำนันคล้าย ศรัณย์นั่งกับกำนันคล้าย โชติ เสนอล้อมวงทานข้าวกันกับชาวบ้านชาย ชาวบ้านอีกกลุ่มนั่งห่างไป
“เอ้ากินๆ เต็มที่โว้ย ชาวบ้านเขาล้มหมูเลี้ยงคุณ คุณต้องกินให้อิ่ม คุณโชติ มุสลิมวงโน้น ไม่ต้องห่วง ผมจัดไว้แล้ว”
โชติพยักหน้าขอบคุณ เสนอพึมพำกับโชติ “ทีอย่างนี้ล่ะหัวเราะร่วน คราวหน้า จะแกล้งเราอะไรอีกก็ไม่รู้”
“พูดอะไรวะ ใครแกล้งใคร” กำนันคล้ายดุมาก ชี้หน้า เสนอสะดุ้ง กลืนเครื่องดื่มลงคอแทบไม่ทัน “เขาเป็นคุณหนูของเอ็ง แต่เป็นปลัดอำเภอของคนทั้งอำเภอ ใจเสาะก็ลาออกไปสิวะ เอาน่า คราวนี้แหล่ะ ชื่อของปลัดศรัณย์ จะดังไปทั้งปักษ์ใต้” กำนันคล้ายหันไปทักชาวบ้าน “เฮ้ยกินกันเต็มที่ นอนหลับสบายกันแล้วโว้ยคราวนี้” น้อยกับเนื่องตามดูแล
โชตินึกได้ “จริงสิ ผมลืมไปเลย วันนี้ วันฤกษ์ดีที่คุณหญิงแก้วสั่งให้คุณพาคุณนายไปจดทะเบียนสมรส”
“ช่างมันเถอะ ไว้ผมจะบอกแม่เอง”
“วันนี้เรากลับเข้าเมืองเลยไหมครับ” เสนอเสนอ
ศรันย์ปฏิเสธ “ไม่ล่ะ เราจะนอนที่นี่อีกคืน เอ็งดื่มให้สบายเถอะ”
โชติแซว “ข้าวใหม่ปลามัน นึกว่าอยากกลับบ้าน”
“แกคงกลัวโดนผู้หญิงเข้าหาน่ะครับ” เสนอนกรู้
โชติอยากรู้ “หา ผู้หญิงเข้าหาหรือ มันยังไงกันล่ะ”
เสนอทำท่าเหมือนจะไม่ยอมเล่า “เอ๊ พวกคุณนี่ บ่าวดีๆเขาไม่นินทานายหรอกครับ แฟนเก่าแกนั่นล่ะ มาอยู่ที่บ้าน”
กำนันคล้ายหันมามอง ฟังอยู่ด้วย
บ้านปลัด ดวงสวาทเดินลงมามองประตูหน้าบ้าน มารอที่เดิม นึกถึงสายตาศรัณย์ขณะโดนดวงสวาทปล้ำ สายตาบางช่วงที่อ่อนแอ ดวงสวาทคิด “คุณอ่อนแอกับฉัน ฉันเห็นสายตานั้น เมื่อคืนคุณปฏิเสธฉัน แต่คืนนี้ คืนพรุ่งนี้ คุณต้องแพ้ใจของคุณเอง” ดวงสวาทนั่งเฝ้าประตูต่อไป
บ้านกำนันคล้าย ศรัณย์เดินแยกตัวออกมา มองวิว มองพระจันทร์ ห่างจากผู้คน ตัดใจไม่ขาดจริงๆคิดถึงดวงสวาท เมื่อครั้งพลอดรักกันที่ทะเล และตอนที่ดวงสวาทปล้ำ ศรัณย์กลุ้มใจ