บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ กำไลมาศ ตอนที่ 30 หน้า 16

หน้าศพเหมยกุยตาแข็งดูน่ากลัว       

สวิตากรีดร้องแล้วผุดลุกขึ้นนั่ง หันไปเปิดไฟ เมื่อตั้งสติได้  สวิตาก็ใคร่ครวญ  แล้วจึงรู้ว่าตัวเองฝันไป  สวิตาถอนใจเฮือก จู่ๆ ไฟในห้องดับพรึ่บ  สวิตาตกใจ...มองไปรอบห้อง...เสียงดนตรีเพลงสังขาราดังขึ้นแว่วๆ  ไฟในห้องอยู่ๆก็ติดๆดับๆ “ริ้วทอง !”    

“อีล้อมเพชร  มึงหลอกกู !”   

สวิตาตกใจรีบลุกขึ้น / สวิตาถอยไปหลบ “ชั้นไม่ได้ฆ่าเธอ  คนที่ฆ่าคือทวดล้อมเพชรไม่ใช่ชั้น” 

“แต่มึงรู้ว่าทวดมึงเป็นคนฆ่ากู  ทำไมมึงไม่พูด !”  

“ชั้นกลัวเธอคิดว่าชั้นเป็นท่านทวด  แล้วเธอก็จะฆ่าชั้น” 

“มึงก็เลยหลอกใช้กู  ความชั่วของมึงคือมึงหลอกกู  มึงทำให้กูคิดแค้นพยาบาทกับท่านหญิงรัมภา  มึงคือคนที่สมควรตายที่สุด !” 

สวิตาทนไม่ไหววิ่งออกไปที่ประตู   ริ้วทองยืนมอง แล้วตามไป  

ร่างสวิตาถูกโยนลงไปในสระน้ำ  แล้วสวิตาก็โผล่ตัวขึ้นมาจากน้ำ  ริ้วทองยืนอยู่ริมขอบสระ  จิกตาแดงวาบไปที่สวิตา  สวิตาอ้าปากตกใจแล้วดำผุดดำว่ายอยู่ในสระน้ำเหมือนเวลาถูกคนกดน้ำ “ช่วยด้วย !!! ช่วยด้วย !!!!”   

ริ้วทองยิ้มร้ายสะใจ  มือสองข้างพยายามตะพุ้ยน้ำ...ใกล้จะขาดใจตายแล้ว !

“อโหสิกรรมให้เขาโทษโยมริ้วทอง” เสียงพระปราบดังขึ้นในอากาศ  

ริ้วทองหันขวับไปด้านนึง “พี่ปรุง !”

พระปราบนั่งสมาธิ  ส่งกระแสจิตคุยกับริ้วทอง 

ริ้วทองฟังเสียงพระปราบ ขณะที่สวิตาใกล้จะตาย “อาตมาขอบิณฑบาต  อภัยให้เขา  แล้วเลิกคิดเลิกแค้นต่อกัน”

“มันฆ่าชั้น !”   

“คนชั่วทำร้ายเราได้แค่ชาติเดียว  แต่มิจฉาทิฐิหรือความเห็นผิด...เห็นกงจักรเป็นดอกบัว...จะอยู่ติดตัวเราไปตลอดกาล” 

ริ้วทองตะโกนเสียงดังก้อง “ไม่ ! ยังไงชั้นก็จะฆ่ามัน !!!! !”

สวิตาดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำ  แล้วก็ค่อยๆ แน่นิ่งจมน้ำหายไป  ริ้วทองหัวเราะกึกก้องด้วยความสะใจ

พระปราบลืมตาถอนหายใจอย่างปลงตก

สมุดของล้อมเพชรที่อยู่ในท้ายรถอินทวงศ์ค่อยๆสลาย  กลายเป็นเถ้า