บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ กำไลมาศ ตอนที่ 30 หน้า 20
อินทวงศ์กับเกล้ามาศยกมือไหว้พระปราบ พระปราบหันหลังเดินไปจากไปพร้อมกับกระดูกของริ้วทอง อินทวงศ์กับเกล้ามาศยิ้มให้กันอย่างสุขใจ และเกล้ามาศก็มองที่กำไลมาศในมือตัวเอง
พระปราบเดินออกจากถ้ำเพื่อไปธุดงค์ ริ้วทองบนท้องฟ้าหน้าตามีความสุข
บ้านอินทวงศ์ เกล้ามาศกับนิลยกมือไหว้ทรัพย์มณี อัญมณีและอินทวงศ์นั่งอยู่ข้างทรัพย์มณี พริมกับอาร์มนั่งอยู่ด้วย กลางโต๊ะรับแขกอาจจะมีกระเช้าผลไม้
“ดิชั้นกับมาศมากราบขอบพระคุณคุณหญิงกับคุณอัญมณีเคยให้ที่พักกับเราสองคนค่ะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ตระกูลติณชาติกับศุภมาศเคยช่วยเหลือเกื้อกูลกันมาตั้งแต่ปู่ย่าตาทวดอยู่แล้ว”
“ณีว่า...น่าจะถึงเวลาแล้ว ที่ตระกูลเราสองคนจะได้เกี่ยวดองกันจริงๆ สักที” อัญมณีมองเกล้ามาศและอินทวงศ์แซวๆ
เกล้ามาศยิ้มเขิน
“คุณแม่ว่ายังไงคะ” ทรัพย์มณีเชิดหน้า เงียบไม่ตอบ อัญมณีหน้าเสีย “คุณแม่คะ ไว้หน้าคุณนิลบ้างสิคะ”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณณี ถ้าดิชั้นมีลูกชายอย่างคุณต๊ะ ดิชั้นก็ต้องอยากได้ผู้หญิงที่ดี ที่สุดมาเป็นสะใภ้”
“คุณมาศคือผู้หญิงที่ดีที่สุดสำหรับผมครับ”
ทุกคนมองอินทวงศ์อย่างคาดไม่ถึง อินทวงศ์จับมือทรัพย์มณี “คุณย่าครับ คุณย่าก็รู้ว่าผมไม่เคยรักใคร แล้วความรักที่ผมมีให้คุณมาศก็ไม่ได้เป็นความรักที่เกิดขึ้นแบบฉาบฉวย เราสองคนผ่านอะไรด้วยกันมามาก ทำให้ผมเห็นว่าคุณมาศจิตใจดี เธอไม่เคยโกรธใครและพร้อมจะให้อภัยทุกคน ผมแน่ใจแล้วครับคุณย่า ว่าคุณมาศเป็นผู้หญิงที่ผมควรจะรัก และผมก็มั่นใจด้วยว่าถ้าคุณย่าลองเปิดใจกับคุณมาศ คุณย่าจะรักเธอไม่น้อยไปกว่าผมเลย”
“ถ้าต๊ะกล้าพูดกับย่าถึงขนาดนี้ ย่าก็กล้าเปิดใจให้กับคุณมาศเหมือนกัน แต่ย่าจะให้เวลาดูๆ กันแค่เดือนเดียวนะ ถ้าผ่านต้องแต่งงานเลย ย่าอยากอุ้มหลานแล้ว”
ทุกคนดีใจ
อาร์มกับพริมเดินเข้ามาด้วยกัน
“มาศกับคุณต๊ะแฮปปี้เอ็นดิ้งแล้ว ชั้นต้องเตรียมตัดชุดเพื่อนเจ้าสาวรอแล้วสินะ” อาร์มหน้านิ่งๆ “เป็นอะไร ทำไมไม่ดีใจ อย่าบอกนะว่ายังคิดซัมติงกับมาศอยู่”
“โอ๊ย กับมาศน่ะ ฉันเลิกคิดไปตั้งนานแล้ว แต่หัวใจของชั้นมันเกิดปัญหาใหม่ว่ะพริม”
“ปัญหาใหม่...ปัญหาอะไรของแกวะ”
“อืมม์...ช่างมันเถอะ แกอย่าสนใจเลย” อาร์มเดินหนี
พริมเดินตามไปขวางหน้า “เดี๋ยวสิไอ้อาร์ม ! บอกชั้นมาเดี๋ยวนี้นะว่าแกเป็นอะไร”