บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ กำไลมาศ ตอนที่ 30 หน้า 19
เกล้ามาศจับหุ่นกระบอกนางยี่สุ่น บนโต๊ะมีหุ่นกระบอกวางอีก 2-3 ตัว
อินทนิลเดินเข้ามา “ทำอะไรอยู่จ๊ะ”
“มาศจะเก็บรักษาเอาไว้เองค่ะ เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นกับหุ่นกระบอกพวกนี้ทำให้มาศได้คิดค่ะ...ว่าอย่ายึดติดกับสิ่งใด ยิ่งยึดยิ่งติดก็จะยิ่งทุกข์ ความสุขที่แท้จริงคือการปล่อยวางและให้อภัย”
“แสดงว่ามาศให้อภัยแม่ได้ใช่ไหมลูก”
“เรื่องอะไรคะ”
“เรื่องที่แม่เคยละเลยหน้าที่แม่ เพราะมัวแต่ไปหาความสุขจากคนอื่น”
“มาศไม่ให้อภัยคุณแม่ค่ะ” อินทนิลหน้าตึง “เพราะมาศไม่เคยโกรธคุณแม่เลย มาศจะให้อภัยคุณแม่ได้ยังไง จริงไหมคะ” เกล้ามาศหยอกล้อกับอินทนิล
อินทนิลกอดเกล้ามาศและลูบหัวด้วยความรัก “แม่สัญญา...ต่อไปนี้แม่จะไม่มีใคร แม่จะทุ่มเทความรักและชีวิตของแม่เพื่อมาศ”
สองแม่ลูกกอดกันอย่างมีความสุข
อินทวงศ์กับเกล้ามาศยืนคอยอยู่ด้วยกัน บัลลพเดินเข้ามา “สวัสดีครับคุณมาศ หายดีแล้วเหรอครับ”
“ค่ะ”
“ดีครับ เพื่อนผมจะได้หายดีด้วย ตอนที่คุณมาศนอนอยู่ในโรงพยาบาล ไอ้ต๊ะไม่เป็นอันทำอะไรเลย”
เกล้ามาศยิ้มๆ
“พูดมากอีกแล้วไอ้ลพ ว่ายังไงบ้างเรื่องกระดูกที่ขุดเจอที่วังติณชาติ”
“ชั้นตามเรื่องให้แล้ว ทางกองพิสูจน์ยืนยันแล้วว่าเป็นโครงกระดูกของผู้หญิง มีอายุเกือบร้อยปี เพราะฉะนั้นทางคดีก็สิ้นสุดลง นี่ชั้นลองติดต่อหาญาติคนชื่อริ้วทองตามที่แกบอกแล้ว แต่ไม่เจอใครเลย”
“ถ้ายังงั้น...ชั้นขอรับกระดูกของริ้วทองไปได้ไหมคะ” บัลลพแปลกใจ “ชั้นจะพาริ้วทองไปอยู่ในที่ๆควรอยู่ค่ะ”
อินทวงศ์กับเกล้ามาศมองหน้ากันและยิ้ม
อินทวงศ์ยื่นห่อผ้าขาวใส่กระดูกของริ้วทองให้พระปราบ มีกำไลมาศวางอยู่บนห่อผ้า พระปราบอยู่ในชุดไปธุดงค์
“กระดูกและกำไลมาศของริ้วทองครับ หลวงพี่จะออกธุดงค์...เราสองคนคิดว่า ริ้วทองน่าจะอยากเดินทางไปแสวงธรรมกับหลวงพี่” อินทวงศ์ส่งห่อกระดูกให้พระปราบ พระปราบรับไป
“เมื่อไหร่หลวงพี่จะกลับมาคะ”
“ถ้าเรามีบุญพาวาสนาต่อกัน เราก็จะได้พบกันอีก อาตมาขอให้โยมทั้งสองมีความสุข ความเจริญ และใช้ชีวิตด้วยสติปัญญา...เอาเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นมาเป็นบทเรียน...ว่าความโกรธแค้น อาฆาตพยาบาท ไม่เคยให้ผลดีกับใคร ไม่เคยมีใครมีความสุขได้ถ้าจิตใจหมกมุ่นอยู่กับความคิดเหล่านั้น ถ้าโยมอยากมีความสุขอย่างแท้จริง โยมต้องรู้จักเป็นผู้ให้...คือให้อภัยคนที่ทำไม่ดีกับโยม ทำให้โยมขุ่นข้องหมองใจ จำไว้นะโยม...การให้อภัยชนะการให้ทุกอย่าง เพราะสิ่งที่เอาชนะได้ยากที่สุดก็คือ เอาชนะใจตัวเอง เมื่อใดที่โยมเอาชนะใจตัวเองไม่ให้โกรธให้เกลียดศัตรูของโยมได้ โยมคือผู้มีใจประเสริฐอย่างแท้จริง”