บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ กำไลมาศ ตอนที่ 30 หน้า 17
โรงพยาบาล เกล้ามาศนอนหลับอยู่บนเตียง
อินทวงศ์จับมือเกล้ามาศไว้ “คุณมาศ...คุณนอนหลับไปหลายวันแล้วนะ ทำไมคุณยังไม่กลับมาหาผมอีก”
แต่เกล้ามาศก็ยังไม่รู้สึกตัว
เกล้ามาศยืนหน้าเศร้า ริ้วทองปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังเกล้ามาศ แล้วเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “ท่านหญิงเพคะ”
เกล้ามาศหันไปเห็นริ้วทองยืนอยู่ “ริ้วทอง...”
ริ้วทองคุกเข่าลงตรงหน้าของเกล้ามาศ “เธอทำอะไร”
“หม่อมชั้นอยากกราบขอขมาที่เคยล่วงเกินท่านหญิง ที่ผ่านมา...หม่อมชั้นช่างโง่เขลาที่ปล่อยให้ความรักความแค้นบังตา หม่อมฉันจึงแยกแยะอะไรไม่ออก ถ้าหม่อมชั้นมีสติและได้คิดใคร่ครวญดูสักนิด หม่อมชั้นก็จะรู้ซึ้งถึงเนื้อแท้ของท่านหญิง ว่าท่านหญิงไม่ใช่คนจิตใจชั่วช้าถึงขั้นคิดฆ่าใครได้ ไม่เหมือนหม่อมชั้นที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อความรักของตัวเอง คิดจะครอบครองท่านชายอย่างไม่ลืมหูลืมตา แต่ความรักของท่านหญิงเป็นความรักที่เกิดจากหัวใจที่บริสุทธิ์”
“แต่ชั้นก็ผิดที่เคยดูถูกเธอ ไม่เคยรักษาน้ำใจของเธอ ไม่แปลกหรอกที่เธอจะเกลียดชั้น ชั้นเองก็ต้องขอโทษเธอด้วยเหมือนกัน” เธอจับมือริ้วทอง “ขอให้เราจบสิ้นเวรกรรมกันเท่านี้นะริ้วทอง”
“เพคะท่านหญิง” ริ้วทองจับมือเกล้ามาศตอบ ทั้งสองมองและยิ้มให้กัน แล้วริ้วทองก็ร้องไห้เศร้าเมื่อนึกถึงท่านชายดิเรก “ท่านหญิงเพคะ ฝากทูลท่านชายด้วยว่าหม่อมชั้นขอลาก่อน หม่อมชั้นมีบุญได้รับความรักความหวังดีจากท่านชายเพียงเท่านี้ก็ถือว่าเป็นบุญของหม่อมชั้นแล้ว ถ้าชาติหน้าหม่อมชั้นยังมีบุญวาสนาหลงเหลือ คงจะได้เกิดมาพบกับท่านชายอีก”
เกล้ามาศเศร้า “ชั้นไม่มีโอกาสได้กลับไปหาเขาอีกแล้ว”
“มีสิเพคะ หม่อมชั้นจะช่วยท่านหญิงเอง”
“ช่วยชั้น ?”
“ที่ผ่านมาหม่อมชั้นก่อกรรมทำเข็ญมามากมายเหลือเกิน ตอนนี้ขอให้หม่อมชั้นได้ทำความดีเป็นครั้งสุดท้าย...หม่อมฉันจะขออุทิศบุญกุศลที่ได้เคยสร้างมาตลอดชีวิตของหม่อมฉันให้ท่านหญิง” ริ้วทองพนมมือ “ขอให้บุญช่วยเปิดทางนำทางให้ท่านหญิงกลับไปด้วยเถิด”
เกิดแสงสว่างสีทองขึ้นด้านหนึ่ง เกล้ามาศหันไปมอง “แต่ถ้าเธอให้ชั้น เธอจะไม่เหลือบุญอีกเลย”