บทละครโทรทัศน์ สุสานคนเป็น ตอนที่ 2 หน้า 26
11 สิงหาคม 2564 ( 12:23 )
606.2K
1
ที่ด้านนอกของอาคารคอนโดมิเนียมหรูหรา รสสุคนธ์ผลักประตูเข้ามา พนักงานที่ดูแลอยู่ห้ามไว้
“ประทานโทษครับ...ถ้าไม่มีเจ้าของห้องมาด้วย เราไม่อนุญาตให้ขึ้นไปข้างบนครับ”
“แต่ฉันเป็นเมียเขา...มาห้องของผัวทำไมต้องกีดกันด้วย”
“แต่นี่เป็นกฎนะครับ...เราจำเป็นต้องทำเพื่อรักษาความปลอดภัยให้แขกที่เข้าพักทุกห้อง”
รสสุคนธ์ไม่สนใจ ก้าวเดินไปที่หน้าลิฟต์ พนักงานคนเดิมรีบเดินมาห้าม
“อย่านะครับ...ไม่อย่างนั้นผมจะเรียก รปภ.มาจัดการกับคุณ”
คำพูดขของพนักงานกระทบใจรสสุคนธ์อย่างแรง
“ไว้ให้คุณชีพกลับมาก่อน...พวกแกตกงานแน่...”
รสสุคนธ์ยืนอยู่ด้านนอกคอนดด ท่าทางหงุดหงิด มองขึ้นไปที่คอนโด พึมพำเสียงเครือ
“ฉันจะไม่มีวาสนาได้เป็นเจ้าของมันจริงๆ หรือนี่”
ในห้องทำงานที่โรงงาน โต๊ะของรสสุคนธ์ว่างเปล่า อุษาเดินเข้ามา ถามสายสมร
“วันนี้รสสุคนธ์ไม่มาเหรอ...”
“ยังไม่เห็นเลยค่ะ ใบลาก็ไม่มี...แล้วก็ไม่ได้โทรแจ้งด้วย...”
อุษาพยักหน้าแล้วนั่งลง มองไปที่โต๊ะของรสสุคนธ์ คิดในใจ “คงไม่ได้ไปกับน้าชีพนะ...“
รสสุคนธ์กลับเข้ามาในห้องของหวาน โยนกระเป๋าไปมุมหนึ่งแล้วก็ล้มตัวลงนอน น้ำตาคลอแล้วไหลพราก หวานเข้ามา “ไม่ไปทำงานเหรอไง”
รสสุคนธ์ไม่ตอบ
“ข้าถาม ไม่ได้ยินเหรอนังรส...”
รสลุกขึ้น ฉุนเฉียว “ปวดหัว...คนไม่สบายจะเคี่ยวเข็ญให้ไปทำงานอยู่ได้”
“อิจฉาที่เขากลับไปรักกันเหมือนเดิมล่ะสิ...กลับตัวกลับใจเสียใหม่เถอะนังรส...”
“เมื่อไหร่จะเลิกเรียกฉันว่านัง...ว่าอีซะทีนะ..”
“จะให้ข้าเรียกว่าคุณผู้หญิงรึไง...แข่งอะไรก็แข่งได้ แต่แข่งบุญแข่งวาสนาน่ะไม่ได้หรอก...ทำตัวดีๆ คนเขาก็ยังให้โอกาส...”
“โอกาสของคนแพ้ คนไม่มีทางสู้อย่างน้าหวานไง ชาตินี้ทั้งชาติถึงได้อยู่แต่ก้นครัว...”
“แต่ข้าก็มีศักดิ์ศรีโว้ย...เดินไปทางไหนก็ไม่มีคนมาชี้หน้า ด่าได้...อีเนรคุณ แย่งผัวเจ้านาย...”
รสสุคนธ์เหลืออด กรีดร้องเสียงดัง “กรี๊ด...หยุดซะทีได้มั้ย...ฉันเบื่อที่จะฟัง...”
ในครัว สวาทกำลังกินข้าวอยู่ ตกใจ ช้อนตกจากมือ
“เสียงอะไร”
“ดังมาจากห้องแม่หวาน...”
“ปัญญาอ่อนนักหรือไง...แค่นี้ก็เดาไม่ได้ว่าเสียงอะไร....ฮึ เห็นผัวเมียเขารักกันก็เลยทนไม่ได้ ผีแพศยาเลยเข้าสิงว่ะ..”
ทุกคนในครัวหัวเราะสะใจ