บทละครโทรทัศน์ สุสานคนเป็น ตอนที่ 2 หน้า 30
11 สิงหาคม 2564 ( 12:23 )
606.2K
1
ชีพกับลั่นทมเต้นรำด้วยกันที่ลานของรีสอร์ทหรูหราเป็นส่วนตัว เสียงเพลงจากเครื่องเล่นภายในห้องส่งเสียงหวานกังวาน ลั่นทมอยู่ในอ้อมกอดของชีพ
“ผมมีความสุขที่สุด อยากกอดคุณ อยากอยู่ใกล้คุณอย่างนี้ตลอดไป”
“สัญญาได้มั้ยว่าจะรักทมตลอดไป...”
ลั่นทมเงยหน้าช้อนตาสบตาชีพ
“โธ่ ทมจ๊ะ...ผมอาจจะเหลวไหลไปบ้าง นอกลู่นอกทางบ้าง แต่ขอให้ทมรู้ไว้ ไม่มีใครแทนคุณได้แน่...”
ลั่นทมซบหน้ากับอกกว้างของชีพ ทั้งสองเต้นรำกันช้า ๆตามจังหวะ
รสสุคนธ์นั่งหน้าเศร้าอยู่ ตรงมุมนอกบ้าน หวานเดินมา
“พรุ่งนี้เขาก็กลับกันแล้ว...”
รสสุคนธ์หันมา ดวงตาดีใจ “เหรอน้าหวาน...น้าหวานรู้ได้ไง...”
“คุณผู้หญิงเพิ่งโทรศัพท์มาบอก...”
รสสุคนธ์เบ้ปาก “นึกว่าสำลักความสุขตายไปแล้วซะอีก”
“เอ็งนี่ เกิดมาเคยพูดจาอะไรให้เป็นมงคลปากบ้างหรือเปล่าวะนังรส...หา...”
รสสุคนธ์ไม่ตอบ จะเดินกลับเข้าห้อง“พรุ่งนี้ฉันไม่อยากไปทำงานเลย อยากอยู่เจอหน้าคุณชีพ”
หวานนิ่งอึ้ง ส่ายหน้า รสสุคนธ์เดินออกไป
ระหว่างทางกลับ ลั่นทมขับรถ ชีพนั่งข้างๆ มองดูลั่นทม
“ผมขับเองดีกว่า...คุณขับมาไกลแล้ว จะเหนื่อย”
“ไม่ค่ะ จะขับให้ถึงบ้านเลย...อ้อ เดี๋ยวแวะดูผลไม้ในสวนหน่อย...ไม่ได้แวะไปตั้งนานแล้ว...”
“นี่จะไปสวนอีกเหรอ”
“ก็อยู่ติดกับบ้านเรา...นิดเดียวเองค่ะชีพ”
ที่บ้านลั่นทมวิเวกและสมพร แอบกินเหล้ากันในสวน คุยกันเสียงอ้อแอ้แบบคนเมา
“น้าฉ่ำ เจ้านายไม่อยู่ แบบนี้บ่อย ๆ ก็ดีเหมือนกันนะไม่ต้องแอบกินเหล้า”
“ใช่ กินมันเปิดเผยเลย...เอ้า กินๆๆๆ ชนแก้วหน่อย”
ทุกคนหัวเราะกันครืน
“อย่าให้เมานะโว้ย...ได้ข่าวว่ากลับมาวันนี้...”
ทั้งสามคนชนแก้ว กินเหล้าต่อ