บทละครโทรทัศน์ สุสานคนเป็น ตอนที่ 2 หน้า 29
11 สิงหาคม 2564 ( 12:23 )
606.2K
1
ตอน กลางคืน รสสุคนธ์เข้ามาในครัว เปิดไฟสว่าง เดินไปที่กับข้าวบนโต๊ะ เปิดฝาชีออกก็เห็นผัดผักเซ็งๆ กับไข่เจียวหนึ่งจาน สวาทเข้ามาพอดี ยืนมองยิ้มมุมปาก สะใจเล็กๆ
“กับข้าวมีแค่นี้เหรอ”
“อุ๊ย เจ้านายไม่อยู่ ไม่ต้องทำอะไรมาก ตำน้ำพริกครกเดียวก็อิ่มไปทั้งบ้านแล้ว นี่แม่หวานยังเป็นห่วงหล่อนเลยผัดผักกับทอดไข่ไว้ให้”
รสสุคนธ์ปิดฝาชี “ไม่กินดีกว่า...”
“ทำไม...”
“มันเรื่องของฉัน...”
รสสุคนธ์จะเดินออก สวาทแกล้งขวางประตูไว้
“อยากมีเรื่องเหรอไง”
“ถ้าอยากล่ะ...จำไว้นะ หล่อนน่ะเตรียมเก็บข้าวของออกไปจากบ้านหลังนี้ได้แล้ว ตะกี้นี้คุณผู้หญิงเพิ่งโทรมาบอกว่า มีความสุขมาก อากาศสดชื่นยิ่งทำให้คุณผู้หญิงแข็งแรงดี คราวนี้แหละ คุณผู้หญิงคงไม่ปล่อยแกไว้แน่นังรส...”
รสสุคนธ์โกรธ ผลักสวาทอย่างแรง สวาทเซไปโดนโต๊ะ สวาทเจ็บจนหน้าเบ้
“นังนี่...อูย...”
“จำไว้...ถ้าขืนระรานฉันอีกละก็...จะเจ็บมากกว่านี้...”
รสสุคนธ์เดินออกไป สวาทมองตามอย่างแค้นๆ
ในร้านอาหารกลางแจ้งใต้แสงจันทร์ บรรยากาศโรแมนติกมาก ชีพกับลั่นทมนั่งทานอาหารกันอยู่
“ทมมีความสุขจังค่ะ..อาการป่วยก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง...สงสัยว่าที่ผ่านมา ทมอุดอู้อยู่แต่ในบ้าน...”
“ผมดีใจที่ทมหาย...ต่อไปเราจะได้มาเที่ยวแบบนี้กันบ่อยๆ”
“ค่ะ แล้วทมก็จะกลับไปช่วยงานชีพที่โรงงาน...”
ชีพหน้าเจื่อนไปนิดหนึ่ง ตักกับข้าวให้ลั่นทม พลางเอาใจ
“ผมยังไม่อยากให้ทมเหนื่อย...”
“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ บอกแล้วไงไม่อยากอุดอู้อยู่แต่ในบ้าน”
“ถ้าหายดีแล้ว ผมไม่อยากให้คุณคิดเรื่อง...เอ้อ...”
“เรื่องอะไรคะ”
“พินัยกรรม ผมบอกแล้วไงว่ามันจะเป็นลางไม่ดี...”
ลั่นทมหัวเราะ “โธ่ ชีพ...นึกว่าเรื่องอะไร คงไม่ได้แล้วละค่ะ คุณทนายร่างพินัยกรรมเสร็จแล้ว...ทมก็เห็นชอบกับพินัยกรรมฉบับใหม่...ยุติธรรมกับทุกฝ่าย...”
“แม้แต่ผมเหรอ..”
ลั่นทมพยักหน้าหนักแน่น“ทมรักคุณค่ะชีพ...รักมากที่สุด...พินัยกรรมนั่นเป็นเรื่องของชีพล้วนๆ เลยนะคะ...”
ชีพระงับความตื่นเต้นไว้แทบไม่ได้ ยิ้มดีใจ แต่แล้วก็รีบสงวนท่าที
“โธ่ ที่รัก...ผมไม่เคยคิดจะยุ่งเกี่ยวอะไรกับสมบัติของคุณเลย...สักนิดผมก็ไม่สน..”
“ไม่รู้ละ ทมตายเมื่อไหร่ เปิดพินัยกรรมออกมา ชีพก็รู้เองแหละค่ะ...”