บทละครโทรทัศน์ สุสานคนเป็น ตอนที่ 13 หน้า 21
อุษาสีหน้าตื่นเต้น“คุณอาคะเป็นยังไงบ้าง”
จรัลลังเล “ผม..เอ้อ..ผมสัมผัสอะไรไม่ได้เลยจริงๆ”
อุษาเสียงไม่เชื่อ จ้องจรัล จรัลหลบตาถอนใจ “คุณอาแน่ใจหรือคะ” จรัลพยักหน้า “ถ้างั้นษาก็ต้องหาวิธีอื่น ขอบพระคุณค่ะคุณอา”
จรัลตกใจ “วิธีอื่น วิธีไหนเหรออุษา”
อุษานิ่ง สีหน้าครุ่นคิด จรัลมองอย่างหนักใจปนสงสัย
ที่หน้าโรงพัก ธารินทร์รีบเดินออกมาจากโรงพัก เห็นอุษานั่งรออยู่ในรถ
ธารินทร์รีบวิ่งมา อุษาลงจากรถ “ษา..ได้เรื่องมั้ย”
“คุณอาจรัลบอกษาว่าไม่พบอะไร แต่ษาไม่เชื่อ”
“อาจไม่มีอะไรจริงๆก็ได้นะ ทั้งพ่อทั้งคุณจรัลก็พูดตรงกัน”
“รินทร์คะแล้วทำไมเครื่องเซ่นถึงกระจายอย่างนั้น และทำไมคุณลุงหมอผันถึงกลับเข้าไปในสุสานอีก ท่านเอาอาหารไปอีกชุดไงคะ ลุงฉ่ำก็เพิ่มอาหาร แล้วอาหารก็หายไปหมด”
“ษา เราพูดกันหลายหนแล้วนะ”
“แต่ก็ไม่ได้คำตอบ ไม่เป็นไรษาจะหาคำตอบด้วยตัวษาเอง”
“ษาจะทำยังไง”
“ษาจะไปหาหมอผี”
ธารินทร์อ้าปากค้าง ร้องไม่ออก อุษาทำท่าเอาจริง “หมอผี!” อุษาขึ้นรถจะขับออกไป ธารินทร์เคาะกระจกร้อนรน “ษาครับ ฟังผมก่อน เปิดกระจกหน่อย ษา”
อุษานิ่งแล้วตัดสินใจเปิดกระจก “มีอะไรคะษาจะรีบไป”
“ผมขอร้องอย่าไปหาหมอผีเลย”
“แล้วจะให้ษาทำยังไง ก็ษาไม่มีทางเลือก”
“ให้ผมปรึกษากับพ่ออีกที” ธารินทร์ขอร้อง “นะครับษา นะ”
อุษามองหน้าธารินทร์แต่ไม่ตอบ ธารินทร์มองอย่างอ้อนวอนสุดๆ
ที่บ้านหมอผัน หมอผันเดินครุ่นคิดไปๆมาๆ เพราะห่วงชีพ คิดไม่ออกว่าจะทำยังไง
“ถึงคุณชีพแกจะทำไม่ดี แต่ถ้าเห็นอยู่ว่าแกถูกบังคับให้ตายทั้งเป็นแบบนั้นแล้วไม่ช่วยแกออกมา เราก็บาปเหมือนกัน”
เสียงโทรศัพท์ดัง หมอผันรับ “ฮัลโหล อ้อ ว่าไงไอ้หมวด อ๋อๆ เออแล้วค่อยคุยกัน” หมอผันวางหูถอนใจแล้วเดินครุ่นคิด “แล้วจะเอายังไงดีวะ หนูอุษาก็จะให้ไปหาหมอผีอีก คุณนายก็ขอร้องไม่ให้ยุ่ง โอ๊ยปวดหัว จะทำยังไงดี”