บทละครโทรทัศน์ สุสานคนเป็น ตอนที่ 13 หน้า 22
หมอผันไปนั่งกุมขมับ ท่าทางคิดหนัก สุดท้ายหมอผันผุดลุกขึ้นยืน “เอาวะเป็นไงเป็นกัน จะปล่อยให้คุณชีพตายทั้งเป็นยังงั้นไม่ได้”
หมอผันตัดสินใจเดินออกไป
ที่ชั้นล่างบ้านลั่นทม ฉ่ำนอนหลับอยู่มุมหนึ่งในบ้าน
หมอผันเข้ามาปลุกเบาๆ “ฉ่ำ..เฮ้ย..ฉ่ำ..ตื่นๆ”
ฉ่ำงัวเงียแล้วลงนอนต่อ “อะไรอีกล่ะครับ กลางคืนดูลาดเลา กลางวันของีบมั่งซี”
หมอผันมองฉ่ำอย่างเกรงใจ เห็นด้วย “เออ..จริงของเอ็ง” หมอผันบ่นเบาๆ คนเดียว “แต่ข้าเห็นว่ามันสายแล้ว มัวมานอนอยู่ยังงี้ มันน่าเกลียด นี่ดีนะคุณนายตายแล้ว ถ้าคุณนายยังอยู่ล่ะก็”
ฉ่ำกลิ้งจากที่นั้นด้วยแรงที่ไม่ปรากฏ หมอผันสะดุ้ง “โอ๊ย..ลุง..อะไรกันนี่ พูดกันดีๆก็ได้”
“ข้าเปล่านะโว้ย” หมอผันมองไปรอบๆ รู้ว่าลั่นทมอยู่แถวนี้ หมอผันพูดเบาๆ “อย่าเล่นแรงซีคุณนาย”
หมอผันบอกกับฉ่ำ “คือข้าอยากจะขอให้เอ็งไปสุสานกับข้าหน่อย”
ฉ่ำลืมตาตื่นทันที “โอ๊ย ไปทำไมอีกล่ะ”
“เออน่า แต่ข้าต้องขอสัญญากับเอ็งอย่างหนึ่ง เจ้าฉ่ำ”
ฉ่ำงัวเงีย “สัญญาอะไรครับคุณลุงหมอ”
“สัญญาว่าถ้าข้าพาเอ็งไปในสุสานแล้ว ถ้าเอ็งเห็นคุณ...”
หมอผันชะงักมองตะลึงไปข้างหน้า ลั่นทมยืนอยู่ ฉ่ำไม่เห็น ลั่นทมหน้าบึ้ง ทำเสียงดุ “ทมบอกแล้วไงคะว่าห้ามไม่ให้บอกใคร”
“แต่คุณนายทำไม่ถูก” ฉ่ำสะดุ้ง หายงัวเงีย มองหาแต่ไม่เห็นใครจึงมองหมอผันกลัวๆ
ลั่นทมพูดต่อ “ไม่ถูกยังไงคะ ตอนมีชีวิตอยู่ เขาทิ้งทมไป ทมบังคับเขาไม่ได้ ก็เพิ่งจะมีความสุขสมใจที่เขาอยู่กับทมตอนนี้”
“แต่เขายังไม่ตาย ไปอยู่ยังงั้น ก็เท่ากับตายทั้งเป็น”
ฉ่ำถลามาหาหมอผัน หวาดๆเสียงสั่น “ใครลุงผัน ลุงพูดกับใคร ?”
“เอ็งเฉยๆ ก่อน”
ลั่นทมเดินมาใกล้ฉ่ำ ผลักฉ่ำให้หลีกไป ฉ่ำเซ ไปนั่งก้นกระแทก งงๆ ลั่นทมพูดกับหมอผัน “ทมก็เคยตายทั้งเป็นมาแล้ว ทำไมชีพจะเป็นบ้างไม่ได้”
“มันบาป บาปทั้งคุณนาย บาปทั้งผมที่รู้แล้วไม่ช่วย”
“แต่ถ้าใครไปช่วย ทมจะถือว่ารังแกทม แล้วจะว่าทมใจร้ายไม่ได้นะคะ”
ลั่นทมหายไป หมอผันเรียกลืมตัว“คุณนาย..คุณนายลั่นทม”
ฉ่ำตาเหลือก ปากพะงาบๆ มองดูหมอผันก่อนจะล้มหงายตึงเป็นลมไป
รสสุคนธ์และนฤมลนั่งปรับทุกข์กันอยู่ที่มุมหนึ่งในบ้าน