บทละครโทรทัศน์ สุสานคนเป็น ตอนที่ 13 หน้า 25
“ผมจะหาในสุสานนี้กับพ่อและษา”
ทุกคนเริ่มแยกย้ายกันหาชีพตามที่ตกลงกัน
ที่หน้าบ้านลั่นทม รสสุคนธ์ครุ่นคิดตามองไปทางสุสาน หวานเดินนำพวกสวาทออกมาจากบ้าน มองรสสุคนธ์อย่างรำคาญ “ตกลงแกไม่ยอมไปทำงานใช่มั้ย”
“น้าหวาน..น้ารู้อะไรบ้าง”
“รู้อะไรพูดถึงอะไรล่ะ”
“เรื่องคุณชีพนะสิน้า”
“คุณผู้ชายทำไม เจอตัวแล้วเหรอ”
“ยัง..เมื่อกี้ไอ้ตำรวจนั้นพูดแปลกๆบอกว่าตามหาชีพอยู่ น่าจะรู้เร็วๆนี่แล้วมันก็วิ่งไปทางสุสาน” รสสุคนธ์ชะงักนึกได้ ร้องตกใจ “ว้าย..ชีพ”
รสสุคนธ์ รีบวิ่งไปทางสุสาน หวานตกใจวิ่งตาม ทุกคนพลอยวิ่งตามกันไปหมดอย่างอยากรู้
ธารินทร์ อุษากับหมอผัน พยายามหาชีพ หมอผันไปนั่งทำสมาธิแต่ก็ไม่เห็น ลั่นทมยืนบังชีพอยู่ไม่ให้ใครเห็นแม้นแต่หมอผัน ชีพกระดิกกระเดี้ยไม่ได้ มองเห็นธารินทร์ อุษาและหมอผันที่พยายามหาตัวเองก็ดีใจ ร้องขอความช่วยเหลือแต่ไม่เป็นผล ไม่มีเสียงลอดออกมาจากลำคอชีพเลย “ฉันอยู่นี่หมอผัน อุษา ธารินทร์ ช่วยด้วย”
ลั่นทมเสียงกร้าว “บอกแล้วไงถ้าทมไม่ให้เห็นก็ไม่มีใครเห็นหรือได้ยินคุณหรอก”
ชีพอยากจะพูดมากกว่านี้ แต่สิ้นเรี่ยวแรงนั่งหมดสภาพ “ปล่อยฉันไปลั่นทม ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่”
“ทำไม..ทมอุตส่าห์พาชีพมาอยู่อย่างสบาย กินแล้วก็นอนยังไม่ชอบอีกหรือคะ..งานก็ไม่ต้องทำ”
ชีพพึมพำไม่มีเสียง “ช่วยด้วย ช่วยด้วย”
ธารินทร์มองไปทางภาชนะใส่เครื่องเซ่น อาหารหมดเกลี้ยง ธารินทร์มองแน่ใจ แล้วปราดเข้ามาดูใกล้ๆ จับช้อนส้อมมาดูเห็นเปื้อนอาหาร ก็บอกหมอผัน “มีคนกินอาหารนี้แน่ๆ”
“คุณน้าปล่อยน้าชีพออกมาเถอะค่ะอย่าทำอย่างนี้เลยคุณน้า ษาขอร้อง”
หมอผันยืนมองเฉย ธารินทร์แปลกใจ “พ่อ ไม่ตื่นเต้นบ้างเหรอ นี่เป็นหลักฐานว่าคุณชีพอยู่ในนี้”
อุษามองหมอผัน “คุณลุงหมอรู้แล้วใช่มั้ยคะ”
“คุณนายครับปล่อยคุณชีพออกมาเถอะ”
ธารินทร์ไม่รอรีบเข้าไปค้นหาทุกซอกทุกมุม “คุณชีพ อยู่ไหนครับ ได้ยินแล้วตอบด้วย”
ชีพส่งเสียงแหบๆ “ฉันอยู่นี่ ช่วยฉันด้วย”
ด้านนอกสุสาน ฉ่ำ วิเวก และสมพรกำลังหาอยู่รอบๆ รสสุคนธ์ วิ่งนำ นฤมล หวาน สวาท จิ้มลิ้มและยาใจ มาถึงหอบๆ “ไหนๆ คุณชีพอยู่ไหน”