บทละครโทรทัศน์ สุสานคนเป็น ตอนที่ 13 หน้า 23
“พี่ว่าทางรอดตอนนี้คือน้องรสต้องไปทำงาน จะได้มีทางได้เงินใช้บ้าง”
“เรื่องอะไรฉันต้องไปเหนื่อย” รสสุคนธ์ มองไปเห็นชามเบญจรงค์เป็นชุดในตู้โชว์ รสสุคนธ์ เดินเข้าไปมอง
นฤมลตามไปใกล้ๆ “มองอะไรน้องรส”
“นี่ไงทางรอดชั่วคราวของเรา ของพวกนี้เป็นของเก่าคงได้ราคามากอยู่เหมือนกัน ตอนแรกฉันว่าจะขนเสื้อผ้านังลั่นทมไปขายต่อให้ไอ้พวกขายเสื้อผ้าเก่าๆ แต่คงไม่มีราคา สู้ของพวกนี้ไม่ได้”
“แต่พี่ไม่เห็นด้วย เดี๋ยวพอไปถึงร้านมันก็คงกลายเป็นชามสังกะสีเก่าๆอีกแน่ๆ”
ลั่นทมมองดูรสสุคนธ์ อย่างสังเวช แล้วผลักอย่างแรง รสสุคนธ์ เซไป ล้มก้นกระแทกพื้น รสสุคนธ์ ลุกขึ้นมองนฤมลอย่างไม่พอใจ “พี่มลไม่เห็นด้วยก็ช่าง ทำไมต้องมาผลักฉันด้วย มันเจ็บนะ” รสสุคนธ์ ผลักไหล่นฤมลอย่างแรง เดินสะบัดไปอย่างโมโห
นฤมลงงพึมพำ “พี่ไม่ได้ผลักเธอสักหน่อย” นฤมลมองรอบๆอย่างหวาดๆ “ว้าย..หรือว่า” นฤมลวิ่งออกไปจากห้องอย่างหวาดกลัว
บริเวณสวนของลั่นทม วิเวกกับสมพรหลับกันสบายอยู่ใต้ร่มไม้
หมอผันยืนมองอย่างผิดหวัง “จะอาศัยบ้างก็ดันหลับไปอีกแล้ว เจ้าฉ่ำก็เป็นลมไม่ยอมฟื้นเลย จะให้ใครช่วยดีล่ะ”
ลั่นทมปรากฏกายขวางหน้า “ทมให้พวกนี้หลับเองค่ะ”
หมอผันชะงักเกือบเผ่น “โอ๊ะ โธ่คุณนาย..ให้สุ้มให้เสียงมั่งซีครับ”
ลั่นทมไหว้ขอโทษหมอผัน “ขอโทษค่ะ..ทมขอร้องอีกครั้งลุงหมอกลับไปเสียเถอะ”
“ก็ได้ แต่คุณนายต้องปล่อยคุณชีพให้กลับมาซิ”
วิเวกยังหลับสนิท แต่สมพรงัวเงีย
“ทมยังไม่ปล่อยค่ะ”
“ถ้าไม่ปล่อยผมต้องไปช่วย เป็นอะไรก็เป็นกัน”
“ทมเตือนลุงหมอแล้วนะคะ”
หมอผันเสียงดังตกใจ “นี่คิดจะทำร้ายผมเหรอ”
สมพรลุกพรวดขึ้นมองตกใจรีบปลุกวิเวก วิเวกตื่น สองคนมองหมอผันที่ยืนพูดคนเดียวอย่างแปลกใจ
“คุณลุงหมอพูดกับใคร”
หมอผันหันมาหาวิเวก และสมพร “พูดกับคนรู้จักกันน่ะ เออสมพร วิเวก ตื่นแล้วก็ดี ไปสุสานกันหน่อย”
ลั่นทมลืมตัวปรากฏร่างให้สองคนเห็น “อย่าไป!”
สมพร และวิเวกสะดุ้งแผดร้องพร้อมกันสุดเสียง “เฮ้ย..คุณนาย”
ลั่นทมหายไป หมอผันรีบบอกสองคน “ไปสุสานกันหน่อย”
หมอผันออกเดิน สองคนกลัวรีบตามหมอผันติดๆ
ลั่นทมลอยตามมาข้างๆสะกด “ไม่ต้องไปกับคุณลุงหมอ”