บทละครโทรทัศน์ สุสานคนเป็น ตอนที่ 13 หน้า 24
สองคนหยุดเดินพูดเรียบๆห้วนๆ “ผมคงไปกับลุงหมอไม่ได้”
“ผมก็เหมือนกัน” สองคนหันกลับเดินเร็วๆหนีไป
หมอผันรีบตะโกนเรียก “เฮ้ย เดี๋ยว...เดี๋ยวสิเว้ย” หมอผันมองรอบๆ ไม่เห็นลั่นทมได้ยินแต่เสียงลั่นทมหัวเราะแผ่วๆแล้วหายไป หมอผันถอนใจทรุดลงนั่งกับพื้นดื้อๆท่าทางเซ็งๆ
ที่หน้าบ้านลั่นทม รสสุคนธ์ เดินไปมาชะเง้อมองหน้าบ้าน “ชีพนะชีพนี่คุณจะไม่กลับมาจริงๆเหรอ”
นฤมลตามออกมาหน้าตื่น “น้องรส น้องรส”
รสสุคนธ์ รำคาญ “อะไรอีกล่ะ”
“เมื่อกี้นี้พี่ว่า เราคงโดนวิญญาณคุณนายลั่นทมผลักแน่ๆ เลย พี่ว่า”
รสสุคนธ์มองนฤมลอย่างรำคาญ ธารินทร์เข้ามาพอดี “หมวดมาก็ดีแล้ว ฉันอยากแจ้งความเรื่องคุณชีพหาย”
“ผมกำลังตามหาเขาอยู่ คิดว่าน่าจะเจอเร็วๆนี้”
อุษาเดินไปทางสุสาน ธารินทร์ตามไปติดๆ ไม่สนใจรสสุคนธ์
“หมายความว่ายังไงแล้วสองคนนั่นไปทำไมที่สุสาน”
หมอผันเข้ามาในสุสาน “ข้ามาคนเดียวก็ได้”
หมอผันมองรอบๆ ลั่นทมปรากฏร่าง เสียงดุ “รู้ใช่มั้ยที่ทมไม่ทำอะไรคุณลุงหมอ เพราะคุณลุงหมอมีบุญคุณ”
“ขอบใจครับคุณนาย ผมขอโทษ ผมต้องช่วยคุณชีพ”
“แต่ถ้าคุณลุงไปช่วยเขา”
หมอผันไม่กลัว “จะเอาชีวิตผมเหรอ”
“ไม่ค่ะแต่ทมจะเอาชีวิตเขา” หมอผันชะงักตกใจ ลั่นทมเริ่มดุร้าย “ทมพูดจริง”
“พ่อ” เสียงธารินทร์เรียก หมอผันสะดุ้งหันไป ลั่นทมหายวับ ธารินทร์และอุษาเดินนำหน้าฉ่ำ วิเวกและสมพรเข้ามา ฉ่ำวิเวกและสมพรกลัวๆ เกาะหลังกันมา
หมอผันเดินมาหาธารินทร์ หมอผันต่อว่ากลุ่มฉ่ำ “เอ้า ไหนว่าจะไม่มาไง”
“ก็ไม่อยากมาหรอกคุณลุงหมอ แต่ขัดหมวดไม่ได้”
“เมื่อกี้ผมก็ว่าจะมา แต่ทำไมอยู่ๆก็ไปนั่งอยู่ที่บ้านจนหมวดไปตามนี่ละครับ”
“เจอน้าชีพหรือยังคะ”
“ยัง”
ธารินทร์เข้ามาเผชิญหน้ากับหมอผัน “พ่อก็คิดเหมือนผมใช่มั้ยว่าคุณชีพอาจอยู่ในสุสานนี่” หมอผันอึกอักไม่กล้าบอก ธารินทร์ตัดบท “เอางี้ก็แล้วกัน พวกลุงฉ่ำแยกย้ายกันหารอบนอก”
ทุกคนดีใจ “ดี!”