บทละครโทรทัศน์ รากนครา ตอนที่ 19 หน้า 10

“เหตุผลอะไรก็ฟังไม่ขึ้นทั้งนั้น เจ้าพ่อผิดหวังในตัวเจ้ามาก ไม่ต้องพูดถึงดวงวิญญาณเจ้าอาสิงห์คำ...เจ้าทรยศต่อบ้านเมืองด้วยเหตุผลโง่ๆอย่างนี้นี่เอง...เจ้าหลงไปกับความรักจอมปลอมของมัน เจ้ารู้ไม่เท่าทันมันว่ามันจงใจมีลูกกับเจ้าก็เพื่อผูกมัดเจ้าไว้ด้วยหน้าที่ความเป็นแม่ เจ้าถูกมันล้างสมองจนสำนึกที่ควรมีต่อบ้านเมืองมันหายไปจากจิตวิญญาณเจ้าหมดแล้วเจ้าให้อภัยคนที่มันทำร้ายบ้านเมืองตัวเองไม่พอ เจ้ายังยอมตกเป็นทาสรับใช้มันด้วย” แม้นเมืองนองน้ำตา

“เจ้าพี่จะประณามน้องยังไงก็ได้ แต่ได้โปรดอย่ากล่าวหาว่าน้องเป็นคนทรยศต่อบ้านเมืองเลยน้องยอมรับว่าน้องอ่อนแอเกินไป จนห้ามใจที่จะรักเปิ้นไม่ได้ เจ้าพี่ได้โปรดเข้าใจ และเห็นใจน้องด้วย...เรื่องของบ้านเมืองยังฝังแน่อยู่ในจิตวิญญาณของน้องเสมอไม่เคยเสื่อมคลาย แต่เจ้าพี่ตรองดูให้ดีเถิด...โลกนี้เปลี่ยนไปแล้ว เชียงเงินจะอยู่รอดอย่างเป็นอิสระได้เหมือนกันแต่ไม่ใช่ด้วยวิธีที่เราคิดและยึดมั่นมาตลอดอย่างก่อนหน้านี้”

“หยุดคำพูดสิ้นคิดของเจ้าได้แล้วแม้นเมือง เจ้าถูกมันล้างสมองจนกลายเป็นคนขลาดเขลาไปเสียแล้ว..วันที่ลูกของเจ้าลืมตาดูโลกและมันรู้ประสาพอ เจ้าก็บอกมันก็แล้วกันว่าเจ้า ว่าเจ้าไม่มีตัวตนไม่รู้ว่าโคตรเหง้าบรรพบุรุษของเจ้าเป็นใคร เจ้ามันไม่สมควรจะมีสายเลือดของบรรพบุรุษเชียงเงินแม้แต่หยดเดียว” แม้นเมืองเจ็บปวดแทบขาดใจ หน่อเมืองเองก็เจ็บปวด ถอยกลับออกไป

หน่อเมืองออกมาจากห้องแม้นเมืองแล้วต้องชะงัก ในความมืด ภายนอกฝนตกแต่แสงสว่างวาบๆ จากฟ้าคะนอง ทำให้เห็นศุขวงศ์ยืนอยู่มุมหนึ่ง

“เรารู้ว่ายังไงเจ้าอุปราชหน่อเมืองก็ต้องมา”

“ไอ้ศุขวงศ์” หน่อเมืองชักดาบออกมาทันที

“เราคอยต้อนรับท่านอยู่ตั้งนานแล้ว หวังจะได้พูดคุยกันอย่างเปิดอกอย่างญาติพี่น้อง”

“ไม่มีคำว่าญาติพี่น้องที่เชียงพระคำ”

หน่อเมืองเข้าโจมตีศุขวงศ์ทันที ศุขวงศ์รับมือด้วยมือเปล่าปราศจากอาวุธ แม้นเมืองตกใจ โผล่พรวดออกมาจากห้องเพราะได้ยินเสียง “เจ้าพี่...อย่า...อย่า”

“วันนี้ถ้าคมดาบของข้าตัดหัวเจ้าไม่ได้ก็ให้มันรู้กันไป”

เพลงดาบของหน่อเมืองรุนแรงร้ายกาจ แต่ศุขวงศ์ก็เอาตัวรอดได้ด้วยมือเปล่า ตอบโต้หน่อเมืองได้เพียงหมัดในบางครั้งเท่านั้น แม้นเมืองได้แต่หวีดร้องห้ามหน่อเมือง อินทรวิ่งขึ้นมาจากข้างล่าง เขียนจันทร์ คำแก้ว ตกใจออกมาจากห้องนอน หน่อเมือง ศุขวงศ์ ต่อสู้กันจนออกไปอยู่กลางสายฝน ศุขวงศ์เพลี่ยงพล้ำเสียจังหวะ หน่อเมืองเงื้อดาบจะแทง แม้นเมืองพุ่งตัวเข้าขวางกันศุขวงศ์เอาไว้

“อย่า...เจ้าพี่...อย่า...น้องขอ” หน่อเมืองเงื้อดาบค้าง