บทละครโทรทัศน์ รากนครา ตอนที่ 19 หน้า 8
แม้นเมืองพยักหน้าขอบใจเขียนจันทร์
“นี่ถ้าเจ้าหลวงรู้ข่าว ว่าเจ้าแม้นเมืองกำลังจะมีหลานให้เปิ้นอุ้มเปิ้นคงดีใจมาก”
แม้นเมืองรอยยิ้มเหือดหายไปทันทีเพราะทำให้นึกถึงหน่อเมือง อินทรแบกเปลเด็กที่เพิ่งทำเสร็จขึ้นมาบนเรือน “มาแล้ว...มาแล้ว” เขียนจันทร์ คำแก้ว เข้าไปช่วยรับเปลจากอินทร ศุขวงศ์ออกมาพอดี
“เสร็จเรียบร้อยแล้วเหรออินทร”
“เสร็จแล้วเจ้า เจ้าน้อยอินทรตั้งใจทำสุดฝีมือทีเดียวเจ้า”
“ขอบใจนะอินทรขอบใจมาก แม้นเมือง...น้องมาดูเปลของลูกสิ”
ศุขวงศ์หันมาแล้วตกใจกับท่าทีของแม้นเมือง รีบเข้ามาประคอง “แม้นเมือง น้องเป็นอะไร”
“เปล่าเจ้า...น้องแค่ตกใจ”
“ตกใจเรื่องอะไร”
“ลูกเจ้า...ลูกดิ้น”
“จริงๆ น่ะเหรอ ไหน...ขอพี่จับบ้าง” ศุขวงศ์โอบจากด้านหลังคลำท้องแม้นเมืองที่ใหญ่โตจนเห็นได้ชัดแล้ว “จริงๆ ด้วย ลุกพ่อดิ้นแล้ว อินทร เขียนจันทร์ คำแก้ว ลูกเราดิ้นแล้ว”
ทุกคนปลาบปลื้มปิติ ศุขวงศ์ทรุดลงตรงหน้าแม้นเมือง คุยกับลุกในท้อง “ลูกพ่อ เจ้าได้ยินพ่อไหม”
ศุขวงศ์เอาหูแนบท้องแม้นเมือง ทุกคนหัวเราะมีความสุขกับท่าทีของศุขวงศ์ แม้นเมืองทั้งอายทั้งขำ มีความสุขทั้งน้ำตา
คุ้มเจ้าย่าเรือนคำ เรือนคำประคองแม้นเมืองที่ก้มลงกราบ
“ขึ้นมานั่งเสียบนนี้เถอะแม้นเมือง ท้องใหญ่แล้วจะอึดอัดเสียเปล่าๆ”
“เจ้าย่าดูสดชื่นแข็งแรงกว่าแต่ก่อนนะเจ้า”
“ในเป็นนายกายเป็นบ่าว ย่าว่าย่าสบายใจขึ้นเยอะพอจัดการเรื่องละอองคำเรียบร้อย จะว่าไปย่าก็เอาแต่ใจตัวเองเป็นใหญ่เหมือนกัน ต้องขอบใจความดื้อของเจ้าน้อย” เรือนคำหัวเราะ “ความจริง...ความคิดบางอย่าง อย่างฝาหรั่งมันก็ดีเหมือนกันนะ มันอยู่ที่เราจะหยิบมาใช้ ใช้ให้เป็นให้เหมาะกับตัวของเราไม่ใช่รับมาทุกอย่าง อย่างก้มหัวยอมเป็นทาสมัน เราเองก็มีรากเหง้าของเราเป็นศักดิ์ศรียังไงก็ต้องรักษาตัวตนของเราเอาไว้ให้ได้...เจ้าก็เห็นด้วยกับย่าใช่ไหมแม้นเมือง”
“เจ้า...เรากับพวกฝาหรั่งก็คนเหมือนกันแตกต่างกัน แค่ความคิดกับรากเหง้าที่หล่อหลอม ข้าเจ้าเคยชิงชังพวกฝาหรั่ง เพราะมองว่าพวกเขาเป็นศัตรูต่อบ้านเมือง แต่ตอนนี้ข้าเจ้าเข้าใจอะไรๆ ขึ้นมากแล้ว”