บทละครโทรทัศน์ รากนครา ตอนที่ 19 หน้า 7
“แต่ในเมื่อมิ่งหล้าได้ขึ้นไปนั่งเคียงบัลลังก์กษัตริย์เมืองมัณฑ์ได้เป็นคนโปรดขนาดนี้แล้ว ลูกกลับเห็นว่าไม่มีอะไรต้องกังวลใจ หากกษัตริย์เมืองมัณฑ์จะนึกระแวงเชียงเงิน มิ่งหล้าก็ต้องมีวิธีจัดการรับมือได้เจ้าพ่อ” แสนอินทะนิ่งคิด
อีกมุม คุ้มเจ้าหลวงเชียงเงิน พวกบริวารจัดข้าวของลงหีบเตรียมตัวสำหรับการเดินทาง ข่ายคำนั่งชี้นิ้ว
สั่งการอยู่มุมหนึ่ง แสนอินทะเข้ามา ข่ายคำเมินหน้า
“ข้าสั่งให้เอาไปแค่สิบคนไปรับใช้มิ่งหล้า ไม่ใช่ขนไปจนหมดคุ้ม ไม่เหลือแม้กระทั่งคนทำครัวอย่างนี้”
“เจ้าหลวงก็หาคนใหม่สิเจ้า เจ้าหลวงออกจะสายตาแหลมคม...ฉวยคว้าเอาก้อนดินก้อนกรวดขึ้นมาก้อนไหนก็ปั้นให้เป็นเพชรพลอยได้”
“ข้าต้องทนฟังเจ้ากระทบกระแทกแดกดันไปอีกนานเท่าไร”
ข่ายคำแสยะยิ้ม “ไม่นานหรอกเจ้าแล้วเจ้าหลวงก็สบายใจได้ เพราะข้าเจ้าออกจากเชียงเงินครั้งนี้แล้วคงจะไม่มีวันกลับมาเหยียบที่นี่อีก”
“หน้าที่ของเจ้าคืออยู่ที่นี่”
“ตำแหน่งพระมารดาราชินีเมืองมัณฑ์ถึงจะไม่ได้ออกหน้าออกตามากมาย แต่ก็คงได้รับการยกย่องบูชามากกว่าอยู่เป็นเจ้านางหลวงปลอมๆ เพราะสิ้นคนนับถือยำเกรงที่เชียงเงินนี่แน่นอน อะไรก็หยุดความตั้งใจของข้าเจ้าไมได้หรอก” แสนอินทะโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้ ข่ายคำไม่แยแสอะไรทั้งสิ้น
อีกมุมคุ้มเจ้าหลวงเชียงเงิน บริวารมารายงานหน่อเมือง
“กูไม่เชื่อ...มึงข้ามไปถึงเชียงพระคำจริงรึเปล่า”
“เจ้าอุปราช...ข้าไปถึงเชียงพระคำสืบข่าวแล้วไม่มีงานศพเจ้าศุขวงศ์หรือเจ้าราชภิติยะคนไหนเลย”
“พวกมันปิดข่าว ไม่ให้ใครรู้ป่านนี้ศพไอ้ศุขวงศ์มันเผาไปเรียบร้อยแล้ว”
“แรกทีเดียวข้าก็คิดอย่างนั้นถึงได้อยู่อีกวันให้แน่ใจ แล้วข้าก็ได้เห็นกับตาเจ้าศุขวงศ์ยังมีชีวิตอยู่...เจ้าอุปราช” หน่อเมืองทั้งโกรธทั้งแค้น
คุ้มเจ้าศุขวงศ์ เขียนจันทร์, คำแก้ว ช่วยกันตากผึ่งผ้าอ้อมเบาะเด็กอ่อน อุปกรณ์หลายอย่างที่เกี่ยวกับกรเลี้ยงเด็กอ่อน
“น่าจะพอนะเจ้า แต่ยังไงว่างๆ ข้าเจ้าจะปั่นฝ้ายทอผ้าเก็บเอาไว้อีก เผื่อขาดเผื่อเหลือ”