บทละครโทรทัศน์ รากนครา ตอนที่ 19 หน้า 9
พระเจ้าแผ่นดินสยามท่านทรงฉลาดล้ำลึก ท่านทรงปฏิบัติต่อพวกฝาหรั่งอย่างมิตร ทั้งที่รู้ๆ กันอยู่ว่าฝาหรั่งพวกนั้นคิดร้ายต่อบ้านเมืองยังไงท่านทำให้พวกนั้นได้เห็นว่าสยามไม่ได้ด้อยอารยธรรมอย่างที่ถูกกล่าวหา แต่เรามีรากเหง้าของเราเองที่ใครก็ย่ำยีไม่ได้ ย่าตั้งใจขอพรพระเสือเมืองพระทรงเมืองประทานพรให้พระเจ้าแผ่นดินสยามทรงพระเจริญอยู่เป็นมิ่งขวัญเป็นหลักชัยไพร่ฟ้าฝุ่นเมืองไปให้นานๆ ด้วยเถิด”
หน้าคุ้มเจ้าศุขวงศ์ คนงานช่วยกันลำเลียงสัมภาระที่ใช้ในการเดินป่าออกมา อินทรเข้ามารับของชิ้นสุดท้ายจากเขียนจันทร์ แม้นเมืองเดินออกมาสั่งศุขวงศ์ คำแก้วตามมาด้านหลัง
“พี่จะให้คนงานเก็บน้ำผึ้งป่ามาฝากน้องด้วย”
“ที่ตรงไหนมันสุ่มเสี่ยงอันตรายเกินไป เจ้าพี่ก็อย่าเข้าไปเน้อ”
“คนงานกระเหรี่ยงมันว่าเห็นช้างเผือกปนอยู่กับโขลง พี่ต้องไปดูให้เห็นกับตา ถ้าเป็นช้างเผือกจริงจะได้หาทางคล้องออกจากป่าถวายเป็นช้างคู่พระบารมีพระเจ้าแผ่นดินสยาม เขียนจันทร์ คำแก้ว ดูแลเจ้าแม้นเมืองให้ดีด้วย”
“เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงเจ้า”
“พี่ไปนะแม้นเมือง”
“เจ้า”
“ลูกอย่าดื้อกับแม่เปิ้นเน้อ อย่าดิ้นแรงจนแม่เปิ้นตกใจอีกเน้อรู้ก่อ”
ศุขวงศ์เล่นกับลูกจนเขียนจันทร์ – คำแก้วขำ ศุขวงศ์เดินจากมา แม้นเมืองยิ้มมีความสุข
ห้องนอน ฟ้าคะนองอย่างหนัก สายฟ้าฟาดเห็นชัดเจนในความมืด ตามมาด้วยเสียงฟ้าผ่านั้นรุนแรงกระซากหัวใจมาก แม้นเมืองขยับลุกขึ้นนั่ง ฝนที่สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้แม้นเมืองเปิดมุ้งออกไปเพื่อจะปิดหน้าต่าง แม้นเมืองผวาซ้ำเหมือนถูกผีหลอกช็อคตะลึง ร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ในความมืด แสงจากฟ้าแลบสว่างวาบเข้ามาจนทำให้เห็นแจ่มชัดว่าเขาคือหน่อเมือง “เจ้าพี่”
“เจ้ายังนับถือข้าเป็นพี่ของเจ้าอยู่อีกรึแม้นเมือง ทุกคนที่เชียงเงิน เฝ้ารอฟังข่าวความตายของไอ้ศุขวงศ์ แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่เคยได้ข่าวนั้น จนข้าต้องมาดูให้เห็นกับตาข้าเอง”
“เจ้าพี่...ฟังน้องก่อน”