บทละครโทรทัศน์ รากนครา ตอนที่ 19 หน้า 6
“เดือดร้อนหม่อมฉันกับอีพวกนั้นต้องขึงผ้าไม่ให้ใครเห็นกันอุจาดลูกตา”
“ดีละ...ข้าเริ่มเห็นแล้วว่าจะเอาเหยื่ออะไรมาล่อปลาให้กินเบ็ด”
ตำหนักปัทมสุดา ขิ่นแหม่คลานเข้ามาใกล้ปัทมสุดาที่นั่งกุมขมับเครียดอยู่
“มิพญาเพคะ ท่านเสนาบดีขอเข้าเฝ้าเป็นพิเศษเพคะ”
“ข้าไม่ต้องการพบใครทั้งนั้นเวลานี้”
“แต่กระซิบมาว่าเป็นเรื่องสำคัญมากเพคะ” ปัทมสุดาโบกมือไล่อย่างเสียไมได้แล้วกุมขมับต่อ
เสนาบดีเดินตามขิ่นแหม่เข้ามา
“ข่าวบ้าบอเรื่องไอ้พวกฝาหรั่งอังกฤษอีกแล้วหรืออย่างไร”
“มิได้...มิพญา แต่เป็นข่าวเรื่องชายแดน”
“ไอ้พวกโจรปล้นจี้ ถ้ามันมากเกินไปนักก็ฆ่ามันทิ้งไปซะบ้างฆ่าแล้วประจานพวกมันจะได้เข็ดหลาบ”
“หาใช่เรื่องนั้นไม่มิพญา...แต่สำคัญกว่านั้น...” ปัทมสุดาตั้งใจฟังมากขึ้น
“มีข่าวจากชายแดนเชียงเงินว่า เจ้าหลวงเชียงเงินซ่องสุมกำลังคนกับอาวุธอย่างลับๆ มีเค้าว่าจะก่อการกบถกับเมืองมัณฑ์ของเราพุทธเจ้าข้า”
ปัทมสุดามีแววโรจน์บรรเจิดขึ้นในความคิดทันที เสียเบี้ยไปแต่ได้หมากตัวสำคัญกลับคืนมา
คุ้มเจ้าหลวงเชียงเงิน แสนอินทะอ่านเนื้อความในจดหมายจบลง
“ลูกข้าคนนี้มันรู้ว่าฉลาดเพียงอย่างเดียวไม่พอมันต้องเฉลียวด้วย ถึงเวลานี้ใครหน้าไหนก็ไว้ใจไม่ได้ทั้งนั้นนอกจากคนของเราที่เราขุนมันมากับมือ หน่อเมืองจัดนังพวกผู้หญิงส่งไปทำงานรับใช้มิ่งหล้าที่เมืองมัณฑ์สักสิบคน”
“เจ้าพ่อ...ในเมื่อสถานการณ์เป็นอย่างนี้ อาวุธกับกองกำลังของเราที่ชายแดนเมืองมัณฑ์ ลูกคิดว่าเราควรถอนบางส่วนกลับออกมา แล้วเอาไปชดเชยที่ชายแดนเชียงพระคำทดแทนที่ถูกทำลายเสียหายไป เจ้าพ่อคิดเห็นว่าอย่างไร”
“เมืองมัณฑ์ถึงจะกำลังยุ่งวุ่นวายกับไอ้พวกฝาหรั่ง แต่หูตาพวกมันมีรอบทิศ นิ่งไว้ไม่อย่างนั้นจะเป็นเรื่องผิดสังเกต”