บทละครโทรทัศน์ รากนครา ตอน 7 หน้า 6
“ขบวนไปเมืองมัณฑ์คงจะออกเดินทางกันแล้วสินะ”
“เจ้า...เวลาไม่เคยหยุดรอใครมันต้องก้าวเดินไปพร้อมกับชีวิตของเรา เจ้าจะต้องเดินเหมือนกัน เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว หยุดไม่ได้และไม่มีทางถอยหลัง ทุกข์ไปก็เปล่าประโยชน์ ยอมรับมันเสียจะดีกว่านะเจ้า”
“ขอบใจนะเขียนจันทร์ ขอบใจที่เตือนข้า”
นอกเขตกำแพง ขบวนช้างเดินทางออกนอกเขตกำแพง ในกูบหลังช้าง...มิ่งหล้านั่งมากับข่ายคำ มิ่งหล้ามองย้อนกลับเข้าไปในเมืองอย่างข่มความเจ็บปวดจากถูกทรยศเอาไว้ภายใน
“ก็แค่งานพิธีผูกข้อไม้ข้อมือตามประเพณีไม่ได้ใหญ่โตอะไรงานเลี้ยงฉลอง อะไรก็ไม่มีทำพิธีเสร็จก็ออกเดินทางกลับไปเชียงพระคำเลย ดีแล้วที่แม่ไม่ต้องอยู่ร่วมด้วย...มิ่งหล้า”
มิ่งหล้าค่อย ๆ หันกลับมา
“คอยดูพิธีต้อนรับลูกทันทีที่ถึงเมืองมัณฑ์เถอะ ลูกจะเห็นเองว่า ลูกเป็นคนสำคัญขนาดไหนคนทั้งเมืองมัณฑ์จะออกมาตั้งขบวนต้อนรับลูก กษัตริย์เมืองมัณฑ์จะเสด็จออกมารับลูกลงจากหลังช้างด้วยพระองค์เอง”
“งานเล็กงานใหญ่ก็ไม่มีความหมายอะไร ถ้ามันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรัก” ข่ายคำนิ่งงันไปชั่วขณะ
“ไม่มีใครนึกถึงหัวใจลูกเลย”
“มิ่งหล้า...หมายความว่ายังไง...ลูกกับเจ้าศุขวงศ์...รักกันอย่างนั้นรึ”
มิ่งหล้ากัดฟันแน่น “รู้ตอนนี้แล้วเจ้าแม่แก้ไขอะไรได้อย่างนั้นรึ ลูกมันก็แค่สิ่งของบรรณาการอย่างนึงเท่านั้นเอง”
ข่ายคำอื้ออึงพูดไม่ออก มิ่งหล้าปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างเจ็บช้ำ
ชานเรือนรับรอง แม้นเมืองนั่งอยู่หน้าเครื่องบายศรีชุดใหญ่ พวกบริวารเม้ามอยชื่นมื่นชื่นชมความงามแม้นเมืองพญาวังเดินนำศุขวงศ์เข้ามาในลานพิธี พวกบริวารสาว ๆ ยิ่งเม้าเขินหน้าแดงเอียงอายไม่กล้ามองเต็มตา คำแก้วจ้องเขม็งตาแป๋ว “ข้าเจ้าบอกแล้วไม่เชื่อ เห็นไหมน้าเขียนจันทร์ เจ้าน้อยศุขวงศ์เปิ้นงามหนักขนาด งามราวกับเทวดาลงมาจากสวรรค์ข้างบน” เขียนจันทร์หยิกเข้าให้ที่เนื้อขา หยิกขยี้แล้วขยี้อีก ด้วยใบหน้ายิ้มละไม คำแก้วร้องไม่ออกหน้าตาบิดเบี้ยว เขียนจันทร์หยิกขยี้หนำใจแล้วเสด็จน้ำขยี้พร้อมถลึงตาใส่คำแก้ว
ศุขวงศ์นั่งลงในตำแหน่งที่พญาวังชี้บอก แม้นเมืองใจเต้นระทึกตั้งแต่รู้ว่าศุขวงศ์เข้ามาในพิธีแล้ว ยิ่งตระหนักว่าเวลานี้เขานั่งลงข้างกายเธอแล้ว ยิ่งหายใจแทบไม่ออก แม้นเมืองไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขา ได้แต่ก้มหน้ากดสายตาลงต่ำมองแต่พื้นเบื้องหน้าเท่านั้น