บทละครโทรทัศน์ รากนครา ตอน 7 หน้า 7

หน้าเรือนรับรอง แสนอินทะ หน่อเมืองมาถึง พญาวังต้อนรับอยู่เชิงบันไดพวกบริวารหมอบเฝ้าอยู่รายทาง พญาวังตามแสนอินทะ หน่อเมืองขึ้นบนเรือน

ชานแล่นเรือนรับรอง แม้นเมือง ศุขวงศ์ กราบแสนอินทะ เมื่อศุขวงศ์เงยหน้าขึ้นมานอกจากจะเจอสายตาแสนอินทะแล้วยังเจอรอยยิ้มเยาะของหน่อเมืองที่นั่งอยู่ด้านหลังเยื้อง ๆ แสนอินทะอีกด้วย พิธี...หมองขวัญรับลำนำ

แสนอินทะผูกข้อมือศุขวงศ์

“แม้นเมืองเป็นของเจ้าแล้วเจ้าน้อย เราผูกมัดกันแน่นขึ้นอีกเปลาะ นอกเหนือจากความเป็นญาติ อาฝากเจ้าน้อยดูแลลูกสาวของอาให้ดีด้วย ขอให้การเดินทางตอนสายวันนี้เป็นไปอย่างราบรื่นและปลอดภัย”

ศุขวงศ์ข่มอารมณ์ไม่เงยหน้าขึ้นมองแสนอินทะ เพราะคำอวยพรนั้นตอกย้ำความพ่ายแพ้ แสนอินทะหยิบด้ายผูกมือมาอีกเส้นมาเริ่มผูกข้อมือแม้นเมือง

“เจ้าเป็นลูกที่พ่อรักและไว้ใจได้เสมอ...ถึงวันนี้พ่อขอบใจที่เจ้าเสียสละหลายอย่างเพื่อเชียงเงิน...งานของเรายังมีอีกมาก ของขวัญที่พ่อให้แก่เจ้าวันนี้เอาไว้ดูต่างหน้าพ่อ เจ้าจะได้เตือนใจตัวเองเวลาที่เราไกลกัน...ว่าจงแข็งแกร่งให้เหมือนเพชร ไม่มีอะไรทำให้เจ้าหวั่นไหวสะทกสะท้านได้...วันที่เป้าหมายของเราสำเร็จลุล่วงคือวันที่เราจะได้กลับมาพบกันอีกครั้งเพื่อเฉลิมฉลอง” แม้นเมืองกราบแสนอินทะ ศุขวงศ์ได้ยินทุกคำจากปากแสนอินทะและเข้าใจความหมายทั้งหมดเป็นอย่างดี...กำแพงใส ๆ ยิ่งก่อตัวกั้นขวางหนาแน่นขึ้นในใจ

“เจ้าเป็นสมบัติของเจ้าน้อยเปิ้นแล้วฝากเนื้อฝากตัวไว้กับเปิ้นเสีย”

แม้นเมืองขยับตัวหันไปทางศุขวงศ์ แต่ยังไม่กล้าสบตาอยู่ดี แล้วกราบลงกับพื้นตรงหน้าศุขวงศ์

ย้อนเหตุการณ์ตอนมิ่งหล้าบังคับให้แม้นเมืองกล่าวคำสาบาน

นอกเมือง ชายป่า ขบวนช้าง

“วันที่นังคนไร้ยางอายมันจะสำนึกผิดก็คือวันที่คำสัตย์สาบานของมันกลายเป็นจริง...” มิ่งหล้าพึมพำ

ข่ายคำกางพัดออกแล้วยื่นมาบังแสงแดดให้มิ่งหล้า

“แดดแรงอย่างนี้ ผิวจะกร้านเสียหมดกลับมาเยี่ยมเชียงเงินครั้งแรกลูกต้องได้ ตำแหน่งใดตำแหน่งนึงในราชสำนักกษัตริย์เมืองมัณฑ์นะมิ่งหล้า”

มิ่งหล้านิ่งเฉยเพราะในใจ คือชาตินี้ไม่คิดจะกลับมาที่นี่อีกแล้ว

ชานแล่นเรือนรับรอง แสนอินทะ หน่อเมืองกลับลงมาจากเรือน บ่าว-บริวาร ติดตามมาเป็นโขยง ผู้คนแยกย้ายเพราะจบงานพิธีแล้ว ศุขวงศ์ลุกแกมาจากที่นั่งหน้าชุดบายศรี ปล่อยให้แม้นเมืองยังนั่งมึนงงอยู่ตรงนั้น แม้นเมืองนั่งก้มหน้าอยู่ เขียนจันทร์ คำแก้วขยับคลานเข้ามาหา