บทละครโทรทัศน์ รากนครา ตอน 7 หน้า 8
“เจ้าแม้นเมืองเจ้า...เสร็จพิธีแล้วเจ้า”
แม้นเมืองเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว...เงยหน้าขึ้นมองผู้คนออกไปจากลานพิธีจนแทบไม่เหลือใครแล้ว
“เขียนจันทร์...ทำไมเจ้าน้าข่ายคำไม่มาด้วย”
เจ้านางเปิ้นออกเดินทางไปส่งเจ้ามิ่งหล้าที่เมืองมัณฑ์เจ้า”
“เราอยากไปบอกลามิ่งหล้า”
“ขบวนออกไปนานแล้วเจ้า ป่านนี้คงไปไกลโขแล้ว” แม้นเมืองใจคอห่อเหี่ยว
“เจ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยเจ้าจะได้กินข้าวกินปลา...อีกประเดี๋ยวเจ้าก็ต้องออกเดินทางแล้วเหมือนกัน”
แม้นเมืองพยายามทำใจให้สงบ
“ข้าเจ้าตื่นเต้นนักขนาด จะได้เห็นเมืองเชียงพระคำของเจ้าน้อยเปิ้นแล้ว...คงจะงามไม่แพ้เชียงเงินของเราหรอก...ใช่ไหมน้าเขียนจันทร์”
“พูดมากอย่างเจ้านี่ ข้าไม่อยากเอาไปด้วยเสียแล้ว” คำแก้วหน้าม่อย “น้าเขียนจันทร์”
“ยังอีก...ยังไม่ขยับไปดูแลข้าวของให้เจ้าเปิ้นอีก” คำแก้วยิ้มออก คลานปู๊ดออกไปทันที
“ไม่รู้จะต้องเหนื่อยปากเปียกปากแฉะกับมันไปอีกนานเท่าไร”
บรรยากาศน่าจะเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นแต่แม้นเมืองไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นเลยแม้แต่น้อย
หอหลวง แสนอินทะปรึกษากับหน่อเมือง
“เราจะประมาทคนอย่างเจ้าน้อยศุขวงศ์ไม่ได้เหมือนกัน”
“เจ้าพ่อกลัวว่า เขาจะทิ้งขว้างแม้นเมืองอย่างนั้นรึ”
“เรื่องนั้นพ่อไม่ห่วง เขาไม่ทำอย่างนั้นแน่ ถ้ายังเห็นแก่ความสัมพันธ์ในฐานะญาติ เรื่องความรัก...คนสองคนไม่มีให้กันอยู่แล้ว อย่างเดียวที่พ่อกังวลระหว่างทางกลับไปเชียงเงิน เจ้าศุขวงศ์อาจฉวยโอกาสเอากองกำลังไปดักชิงตัวมิ่งหล้าเหมือนอย่างที่คิดจะทำก็เป็นได้”
“เจ้าพ่อไม่ต้องเป็นห่วง ลูกร่วมเดินทางไปด้วย ศุขวงศ์จะอยู่ในสายตาลูกตลอดเวลา ยังไง ยังไงมิ่งหล้าก็ต้องได้ถวายดอกไม้เงินดอกไม้คำแก่กษัตริย์เมืองมัณฑ์”
เรือนรับรอง แม้นเมืองจะลงบันไดมาแต่เหมือนชะงัก แม้นเมืองมองแกไปไกล เห็นดงชมพูป่าที่ยังออกเดินเต็มต้นอยู่ไกล ๆ
“ป่านนี้ เจ้าเปิ้นคงจัดขบวนคอยแล้วละเจ้า...รีบไปเถอะเจ้า