บทละครโทรทัศน์ รากนครา ตอน 24 (จบบริบูรณ์) หน้า 16

“เพลงดาบของเจ้าอ่อนหัดนักศุขวงศ์” ทั้งคู่วนม้ากลับมาเผชิญหน้ากันระยะไกล หน่อเมืองแหกปากร้อง ปลุกอารมณ์ฮึกเหิมให้ตัวเองและกระตุ้นม้าให้วิ่งออกมาอีกครั้ง แม้นเมืองกระตุ้นม้าออกมา ม้าสองตัว

สวนกันระยะใกล้อีกครั้ง...แม้นเมืองจงใจเปิดช่องโหว่รับปลายดาบ หน่อเมืองแทงเข้าอกเฉียดขั้วหัวใจศัตรู หน่อเมืองที่ชักม้าไปกลับลำ หมวกของชุดเดินป่าคือสิ่งแรกที่ลอยละลิ่วกลางอากาศ เมื่อกลับม้าเสร็จ สิ่งที่หน่อเมืองได้เห็นคือหมวกที่ร่วงลงกระแทกพื้น ดาบที่หลุดจากมือร่วงตามลงมาสู่พื้น หน่อเมืองยิ้มพอใจ “เลือดของเจ้าสังเวยดวงวิญญาณบรรพชนเชียงเงิน”

ร่างแม้นเมืองร่วงลงจากหลังม้า ดาบหน่อเมืองที่เหมือนถูกผ่อนลงข้างตัวมีหยดเลือดลงสู่พื้น ตามด้วยเสียงหัวเราะอย่างสาแก่ใจของหน่อเมือง หน่อเมืองหัวเราะอย่างระบายความสะใจสมแค้น แม้นเมืองงคว่ำอยู่กับพื้นค่อยๆ พลิกหน้าออกมา รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจที่ภารกิจสุดท้ายของตนสำเร็จลุล่วงด้วยดี หน่อเมืองที่ยังอยู่บนหลังม้าไกลๆ เสียงหัวเราะของหน่อเมือง คือความพึงพอใจของเธอเช่นกัน...

ทั้งหมดบนภูผาเมือง และที่ขอบฟ้าเหนือทะเลหมอกที่เหมือนสรวงสวรรค์นั้น แสงแรกกำลังปรากฎพระอาทิตย์ดวงสีแดงเริ่มปรากฎให้เห็นเรื่อๆ  เสียงฝีเท้าม้าที่เหมือนกำลังควบขึ้นมาบนภูผาเมือง ทำให้หน่อเมืองชะงักเพราะคิดว่ามีคนตามมาช่วย หน่อเมืองบังคับม้าเร้นหลบจากภูผาเมืองไปอีกทางหนึ่ง

ศุขวงศ์ควบม้าขึ้นมาถึงบนภูผาเมือง ศุขวงศ์โจนลงจากหลังม้าทันที วิ่งสุดกำลังชีวิตเข้าไปหาร่างนั้น

“แม้นเมือง...แม้นเมือง” ศุขวงศ์ประคองร่างนั้นพลิกขึ้นมาแนบกับอก..เลือดสดๆนั้นเต็มอกเสื้อและเหมือนจะไหล่ไม่ยอมหยุด

“แม้นเมือง...ได้ยินพี่ไหม...แม้นเมือง...ทำไมน้องทำอย่างนี้ ทำไมน้องทำอย่างนี้”

ศุขวงศ์ร้องไห้ละล่ำละลัก

จุดนัดพบ..ตะเคียนคู่ ฟ้าสาง หน่อเมืองควบม้ามาจนถึงจุดนัดพบ บริวารเหมือนรออยู่พร้อมหน้าอยู่แล้ว หน่อเมืองหลังจากมองหาแต่ไม่เจอ “แม้นเมืองล่ะ ข้านัดให้น้องข้ามารอรวมอยู่กับพวกเจ้า”

“พวกข้าเจ้าก็รออยู่ที่นี่ตลอดคืนมีแต่ฟองจันทร์มาเจ้า เอาหนังสือฉบับนี้มาฝากไว้ให้”

หน่อเมืองรับจดหมายไปจากบริวาร

“ฝากไว้แล้วก็รีบร้อนกลับไป บอกแต่ว่าเจ้าแม้นเมืองสั่งให้กลับไปถึงคุ้มก่อนรุ่งสาง..พวกข้าเจ้ารออยู่ตลอดไม่เห็นเจ้าแม้นเมืองมาเลยเจ้า”

หน่อเมืองเริ่มรู้สึกเฉลียวใจกับบางสิ่งบางอย่าง...ทำไมแม้นเมืองไม่ทำตามคำสั่งทั้งที่รับปาก แผนการทั้งหมดก็ออกมาจากความคิดแม้นเมืองเอง มือหน่อเมืองเปิดจดหมายฉบับนั้นออกก่อน