บทละครโทรทัศน์ รากนครา ตอน 24 (จบบริบูรณ์) หน้า 17
บนภูผาเมือง ศุขวงศ์กอดร่างแม้นเมืองร้องไห้ น้ำตาศุขวงศ์ร่วงลงบนหน้าแม้นเมืองที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
“เจ้าพี่...”
“แม้นเมือง น้องต้องไม่เป็นไรนะ พี่มารับน้องกลับบ้านของเราด้วยกัน”
แม้นเมืองฝืนยิ้ม “น้องฝากหอมแก้มลูกทุกคืนแทนน้องด้วย ฝากบอกลูกเมื่อลูกรู้ความ...ว่า”
“ไม่ไม่ไม่พี่ไม่รับฝากอะไรทั้งนั้นเพราะเราจะกลับบ้านด้วยกัน เราจะอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก แข็งใจไว้นะแม้นเมือง...แข็งใจไว้” ศุขวงศ์เหมือนจะพยายามอุ้มขึ้น
“ไม่มีประโยชน์..ปล่อยน้องทิ้งไว้ที่นี่เถิดเจ้า น้องขอ...ลา”
“ไม่...พี่ไม่ยอมให้น้องจากไปอย่างนี้ เรายังมีอะไรๆที่ต้องทำด้วยกันอีกตั้งมากมาย ไม่มีน้องแล้วพี่จะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร”
“เพื่อลูก เพื่อบ้านเมือง”
“แล้วหัวใจของพี่ล่ะ..แม้นเมือง น้องต้องมีชีวิตอยู่ อย่างน้อยก็ต้องเพื่อบอกพี่สักคำจากปากน้องว่าน้องรักพี่” น้ำตาแม้นเมืองไหลอาบแก้ม พร้อมๆ กับรอยยิ้ม แม้นเมืองค่อยๆ ยกมือขึ้นมาสัมผัสหน้าศุขวงศ์อย่างแผ่วเบาด้วยความรัก “น้อง...รัก...เจ้าพี่ด้วยชีวิต”
ศุขวงศ์ประคองจับมือแม้นเมืองไว้แล้วจูบมือนั้นอย่างอ่อนโยน แม้นเมืองยิ้มอย่างมีความสุขเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง ศุขวงศ์รู้สึกถึงการจากไป ชีวิตได้ปลิดปลิวไปจากอกเพราะมือแม้นเมืองที่ร่วงลง ศุขวงศ์ตะโกนลั่นอย่างไม่ยอมให้จากไป “แม้นเมือง”
ศุขวงศ์ปล่อยโฮและกอดศพแม้นเมืองเอาไว้แน่นกลานลานภูผาเมือง พระอาทิตย์สาดแสงแรกลงมาแล้ว หมอกเรี่ยพื้นดินสลายตัวไหลไปตามพื้น เพราะความอบอุ่นที่เกิดขึ้น บรรยากาศงดงามแต่จิตใจของคนหดหู่ห่อเหี่ยวยิ่งนัก
จุดนัดพบตะเคียนคู่ จดหมายในมือหน่อเมืองร่วงหลุดจากมือทันที เมื่อหน่อเมืองอ่านจบลง หน่อเมืองเย็นวาบไปทั้งตัวแทบหน้ามืดเมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “เจ้าอุปราช”
หน่อเมืองเหมือนตัวเองตายทั้งเป็น...เจ็บปวดเกินความเจ็บปวด หมดสิ้นทุกอย่าง แม้กระทั่งศักดิ์ศรีความเป็นคน หน่อเมืองร้องตะโกนแผดเสียงออกมาอย่างไม่เป็นภาษาคน ระบายทุกสิ่งออกมาจากข้างใน บริวารตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น หน่อเมืองควบม้าเตลิดออกไปอย่างไม่สนทิศทาง สติสัมปชัญญะทั้งหมดหลุดขาดกระเจิง