บทละครโทรทัศน์ รากนครา ตอน 24 (จบบริบูรณ์) หน้า 19

พวกทหารพากันหัวเราะ เพราะไม่เข้าใจภาษา และทุกวันหญิงบ้าคนนี้ก็มาทำอย่างนี้วันละสามเวลาข่ายคำยิ่งพล่านจะฝ่าด่านทหารไปให้ได้ด้วยกำลังทหารโต้ตอบด้วยการผลัก แรงบวกทำให้ข่ายคำ ล้มลงอย่างแรง เจ็บตัว ปล่อยโฮ “ไอ้พวกคนถ่อย....พวกมึงไม่รู้ใช่ไหมลูกกูเป็นพระราชินีเมืองมัณฑ์...กูจะสั่งลูกกูตัดหัวพวกมึงให้หมด”พวกทหารไล่ตะเพิดข่ายคำ ด้วยภาษากายข่ายคำคลานหนีออกมาด้วยความกลัวกลับมาซุกตัว อยู่มุมเดิม “มิ่งหล้า....ออกมารับแม่ด้วย แม่อยู่ตรงนี้ มิ่งหล้า”

ชาวเมืองผ่านไปมาไม่มีใครสนใจเพราะเจนตากลับหญิงบ้าคนนี้

“นี่.นี่..ข้าเป็นแม่พระราชินี เข้าไปบอกลูกข้าหน่อยว่าข้ามาคอยอยู่ตรงนี้ ช่วยหน่อยสิ ประเดียวลูกข้าจะให้รางวัลอย่างงาม”

คุ้มเจ้าศุขวงศ์  มิ่งหล้านั่งอิงหมอนเอนตัว อาการดีขึ้นแข็งแรงขึ้น แต่การเดินหรือยืนยากลำบากเพราะภายในบอบช้ำมามาก มิ่งหล้ามองออกไปไกลเหมือนเหม่อลอย สิ่งที่ได้พบเจอมาในช่างชีวิตเป็นทั้งบาดแผล และบทเรียนสำคัญที่ไม่มีวันกลับไปแก้ไขได้

“เจ้าแม้นเมืองเจ้า เจ้าแม้นเมือง”

มิ่งหล้าเหมือนสะดุ้งเหมือนถูกจี้ด้วยของแหลมเข้าไปกลางใจ ทุกครั้งที่ถูกเรียกด้วยชื่อนี้ มิ่งหล้าค่อยๆ หันกลับมา แล้วรอยยิ้มค่อยๆ เกิดขึ้น คำแก้วจูงภูแก้วที่กำลังหัดเดินเตาะแตะแต่ขาแข็งแรงแล้วเข้ามา

“ภูแก้ว...เป็นยังบ้างลูกกินข้าวหมดรึยัง ให้แม่ป้อนไหม”

เขียนจันทร์ตามคอยป้อนข้าว มิ่งหล้ารับจานข้าวมาปั้นข้าวนึ่งคำน้อยป้อนภูแก้ว เห็นความผูกพันของมิ่งหล้ากับภูแก้ว มิ่งหล้าทำหน้าที่แม่แทนแม้นเมืองอย่างที่เคยถูกขอเอาไว้