บทละครโทรทัศน์ รากนครา ตอน 24 (จบบริบูรณ์) หน้า 18

บนภูผาเมือง ตอนเช้า ใบไม้แห้งๆ บนพื้นถูกลมพัดไล่ไปตามพื้น...ศุขวงศ์ยังนั่งกอดศพแม้นเมืองอยู่ที่เดิม ย้อนภาพเหตุการณ์ความรักระหว่างแม้นเมือง ศุขวงศ์ และเหตุการณ์ของความสุขความทรงจำต่างๆ ที่กินใจ

บนภูผาเมือง กลางคืน ท้องฟ้ายามเย็นเป็นสีน้ำเงินดาวเต็มฟ้า กองฟอนเผาศพแม้นเมืองที่จัดขึ้นอย่างไม่มีพิธีกรรมอะไร เพราะทุกอย่างแข่งกับเวลา เปลวไฟลุกโชน...เห็นศุขวงศ์ยังยืนเฝ้าอยู่มุมหนึ่ง จิตใจเศร้าหมองเกินบรรยาย

คุ้มเจ้าหลวงเชียงเงิน   ใบไม้แก่ร่วงปลิวลงมาจากบนกิ่ง...หมุนเคว้งคว้างกลางอากาศก่อนจะตกลงถึงพื้นปะปนกับไม้ใบอื่นๆ  แสนอินทะแหงนหน้ามองสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัว อย่างเริ่มทำใจปลดปลงเพราะเข้าใจอะไรๆ ในชีวิตมากขึ้น คนสนิทเข้ามาหา “เจ้าหลวงเจ้า”

“พบไหม...พบตัวเจ้าหน่อเมืองลูกข้าไหม”

“ไม่พบเลยเจ้า...เจ้าหน่อเมืองควบม้าเตลิดหายเข้าไปในป่าจนป่านนี้ก็ยังไม่เจอร่องรอยเจ้า”

แสนอินทะมองออกไปไกลอย่างสิ้นหวัง

“แต่ข้าเจ้ามั่นใจว่าสักวันเจ้าหน่อเมืองจะต้องกลับมาเจ้า”

แสนอินทะเหมือนปล่อยให้คำพูดนั้นผ่านเลยไป รองเท้าเจ้าหลวงถูกถอดออกจากเท้าทั้งสองข้าง เท้าเปลือยเปล่าของแสนอินทะก้าวลงไปย่ำสัมผัสพื้นดินในสยาม แสนอินทะปลดปลง...ทุกคนเร้นหายไปจากชีวิตทีละคนๆ ตำแหน่งอันใหญ่โตเป็นเพียงหัวโขนที่อุปโลกขึ้นมากันเท่านั้น...ชีวิตที่เหลืออยู่โคตรเหงาและโดดเดี่ยว

ประตูวังเมืองมัณฑ์ ยังตระหง่าน สิงห์สองตัวข้างบนยังดูทรงอำนาจเหมือนเดิม ชาวเมืองผ่านไปมา ใช้ชีวิต เหมือนเป็นปกติ แต่ทหารที่ยืนยามรักษาประตูวัง กลายเป็นทหารอังกฤษ ถึงเวลาทหาร ผลัดเวรยาม...ที่มุมหนึ่งด้านนอกกำแพง ข่ายคำที่เปลี่ยนแปลงไปมาก เพราะความทรุดโทรม ดูกระเซอะกระเซิง สกปรกรุงรัง นอนซุกตัวอยู่ ริมกำแพง ข่ายคำเหมือนงัวเงียตื่นขึ้น พร้อมๆกับ ภารกิจที่ ฝังแน่น อยู่ในมโนสำนึกที่เหลืออยู่ ลุกพรวดพราดจะเข้าไปในเขตวัง ทหารเข้าขวางไว้ทันที

“ไอ้พวกบ้า มาขวางข้าทำไมข้าจะเข้าไปหาลูกข้า...ลูกข้าอยู่ในนั้น”