บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 22 หน้า 11
ปัจจุบัน กัลป์ได้แต่รู้สึกผิด ท่ามกลางความหมองหม่นนั้นเอง กระรอกก็พาตะเภามาดูห่างๆ
“ถามอะไรก็ไม่ยอมพูด นี่ฉันไม่รู้จะปลอบยังไงแล้ว”
“ปล่อยพี่เค้าไปเถอะกระรอก พี่กัลป์เค้าคงท้อ เพื่อนก็หนี คนรักก็ไม่อยู่ แถมคมแฝกคู่ใจก็ยังโดนไอ้แสนเอาไป เฮ้อ หมดแรงสู้”
“ต้องสู้ !!!” กระรอกกับตะเภาตกใจมองไป เห็นตะโพนหอบไม้คมแฝกที่ทำขึ้นเองสี่ห้าอันตรงไปโยนโครมที่หน้ากัลป์ “นี่ไงคมแฝกของเอ็งไอ้กัลป์ เอ็งถูกใจอันไหนก็หยิบไปได้เลย แต่จำไว้ว่าห้ามท้อ ห้ามหงอยให้ข้าเห็นอีก ไม่อย่างนั้นข้านี่ล่ะ จะใช้คมแฝกฟาดหัวกบาลเอ็ง เกิดเป็นลูกผู้ชายจะมัวหดหัวอยู่ทำไมวะ ถึงหมดหนทางก็ยังต้องสู้ สู้อย่างหมาจนตรอก”
“แต่คมแฝกที่ไอ้แสนได้ไป มันคือคมแฝกแสงอัคคีนะลุง” กัลป์มองคมแฝกของตะโพนแล้วไม่รู้จะพูดยังไง
“เอ็งบอกไม่ใช่เหรอว่าคมแฝกแสงอัคคีเป็นแค่ไม้พิเศษ ไม่ใช่ของวิเศษอะไร แล้วสัปเหร่ออย่างข้าต่อโลงมาเป็นร้อย ทำไมจะทำคมแฝกดีๆบ้างไม่ได้วะ” กัลป์อึ้ง กระรอก ตะเภารีบเสริม “ฉันรู้ว่าพี่ไม่ยอมแพ้ไอ้แสน”
“แต่ถ้าจะสู้กับมัน ใจพี่ต้องพร้อมกว่านี้”
กัลป์นิ่งไป เห็นทุกคนจ้องมองที่ตนอย่างเอาใจช่วย กัลป์ตัดสินใจก้มลงแล้วหยิบคมแฝกอันหนึ่งขึ้นมา
ห้องนอนอัญชันในบ้านแสน อัญชันยังนอนไม่หลับและนั่งเหม่ออยู่เช่นกัน อัญชันไม่รู้ตัวเลยว่าขณะนั้นดอกไม้ได้ถือถาดใส่แก้วนมมายืนอยู่ข้างหลัง และจับจ้องอัญชันอย่างเย็นชา
“อัญชัน” อัญชันหันมาเห็นดอกไม้ก็แปลกใจหน่อยๆ
“เห็นลำดวนบอกว่าเธอกินข้าวไม่ค่อยลง ฉันก็เลยอุ่นนมมาให้”
“ขอบใจนะดอกไม้”
ดอกไม้เดินมาใกล้ “รีบดื่มเถอะ เดี๋ยวนมจะเย็นชืดซะก่อน” อัญชันเห็นแววตาดอกไม้แล้วก็นึกสงหรณ์ใจ
“ฉันยังไม่หิว” อัญชันว่าแล้วทำท่าจะเดินหนี แต่ดอกไม้กลับคว้าข้อมืออัญชันไว้หมับ “จะไปไหน”
“ดอกไม้”
“ทำไมไม่ดื่ม หรือว่าเธอไม่เชื่อใจฉัน”
“ฉันเปล่า”
“เธอทำอะไรผิดงั้นเหรออัญชัน ทำไมเธอต้องกลัวฉันด้วย”
“ปล่อยฉันนะดอกไม้” อัญชันพยายามชักข้อมือออก แต่กลับถูกดอกไม้เหวี่ยงไปที่โซฟ
“แกมันตัวปัญหา ที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้ก็เพราะแก แกแย่งพี่กัลป์ไปจากฉัน แล้วนี่ยังแย่งนายแสนอีก ทำไมแกถึงเห็นแก่ตัวแบบนี้”