บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 22 หน้า 14
“ตอนนั้นไอ้แสนเพิ่งขึ้นมาเป็นใหญ่แทนที่ไอ้สนพ่อของมัน แล้วก็สานต่ออำนาจด้วยการรับใช้พวกฝรั่ง พ่อขององอาจรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ก็เลยพยายามจะเปิดโปง จนในที่สุด”
ย้อนภาพวันที่พ่อขององอาจถูกแสนฆ่า
“มีนักข่าวอีกหลายคนที่ถูกทำร้าย พวกมันส่งคนมาที่นี่ บุกพังข้าวของทำลาย ทุกอย่างจนไม่เหลือชิ้นดี ลุงเองก็ถูกตีจนขาพิการมาตั้งแต่ตอนนั้น” ลุงประชาคิดแล้วก็คว้าเหล้ามารินใส่แก้วอีกในอาการมือไม้สั่น
“ต่อมาคนในสำนักข่าวที่เหลืออยู่ก็หารือกันว่าควรทำยังไงต่อไป จะสานต่องานข่าวของอำนวยพ่อขององอาจดีหรือไม่ หลายคนเห็นว่าพวกเราควรจะสู้ และต่อต้านอำนาจเถื่อนให้ถึงที่สุด แต่ว่าลุง...ลุงบอกให้ทุกคนรักษาชีวิตเอาไว้ แล้วแยกย้ายกันไปซะ” ลุงประชายกเหล้าดื่ม เงียบสักครู่ แล้วก็สำลักเฮือก สะอึกร้องไห้ออกมา
“ใช่ ลุงกลัวตาย ลุงทิ้งเพื่อน ทิ้งอุดมการณ์ ทิ้งทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอด ทุกวันนี้ก็เลยต้องอยู่อย่างอดสู อยู่กับความอับอาย อยู่เหมือนผีตัวนึง ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ลุงจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด...ลุงไม่น่าทำแบบนั้นเลย”
ลุงประชาก้มหน้าร้องไห้สะอื้นครวญคราง เพลิงหันมองมาที่องอาจซึ่งดูเหมือนจะนิ่งคิดอะไรบางอย่าง
หน้าสำนักพิมพ์เสียงลุงประชา องอาจเดินออกมาสูดอากาศข้างนอก ผ่อนลมหายใจระบายความเครียดแล้วหันไปดูป้ายสำนักงาน “หนังสือพิมพ์เสียงประชา สื่อคุณธรรม เพื่อชาติ ราษฎร”
“ขัดคำสั่งเบื้องบน ถือเป็นความผิดนะคุณปลัด” องอาจมองไปและเห็นเพลิงตามออกมา
“อย่าลืมสิว่านายต้องกลับไปรายงานตัวที่กรุงเทพ”
องอาจแค้น “ไอ้แสนกับพวกฝรั่งกำลังวางแผนปล้นชาติ พวกมันทำให้พ่อฉันต้องตาย จะให้ฉันหนีไปได้ยังไง”
“นายไม่ได้หนี แต่นี่เป็นเรื่องงาน ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว”
“ถ้าคนที่ถูกฆ่าเป็นพ่อแม่ของนาย นายจะพูดแบบนี้รึเปล่า แล้วถ้าน้องสาวของนายต้องกลายเป็นบ้า นายจะคิดแบบนี้รึเปล่า แล้วที่ลุงประชาพูดนายไม่ได้ยินหรือไง” องอาจเดินมามองหน้า “กัลป์ เกรียงไกรคือเพื่อนรักของนายกับฉัน แต่ว่าตอนนี้เราทิ้งให้เค้าสู้กับไอ้แสนอยู่คนเดียว!”
“สถานะของนายถูกเปิดเผยไปแล้ว ถ้านายกลับไปเมืองพลตอนนี้ หน่วยงานจะไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น! ดังนั้นถ้านายถูกฆ่านายก็จะตายเหมือนหมาตัวนึง”
เพลิงสบตากับองอาจที่สับสนและเจ็บปวดระหว่าง เพื่อน ความแค้น และ หน้าที่
หน้าร้านกาแฟพ่อปาน พ่อปาน จงอางกำลังทำงานอยู่ๆ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแตรรถบีบดังลั่นติดๆกันหลายครั้ง
“เฮ้ย ไอ้หมาที่ไหนมาบีบแตรแถวนี้วะ ป่วนบ้านป่วนเมืองหรือไง”
จงอางชะเง้อมอง “พวกไอ้แสนนี่พ่อ”