บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 22 หน้า 13
“พี่แสน”
พวกสมุนตะลึงความโหดของแสน แสนพอกรอกยาเสร็จก็เอามืออุดปากจนเห็นว่าดอกไม้กลืนแล้วถึงได้ปล่อย เห็นดอกไม้คลานหนีไปสำลักอย่างน่าเวทนา
“โทษฐานที่มึงบังอาจทำร้ายผู้หญิงที่กูรัก” แสนหันไปสั่ง “พวกมึงเอานังนี่ไปทิ้งไว้ที่กลางตลาดเมืองพล
ให้ทุกคนได้รู้ว่ามันคือคนที่ทรยศ แสน ราชสีห์”
ดอกไม้ผวา ขณะที่สิงโตกับมั่นและสมุนคนอื่นๆได้แต่มองหน้ากันกลัวๆกล้าๆ อัญชันมองดอกไม้อย่างเวทนา
“ฉันรู้ว่าดอกไม้เค้าทำผิด แต่พี่แสนก็ไม่ควรป่าเถื่อนแบบนี้” แสนหันไปและเห็นอัญชันยืนอยู่
“พี่แสนทำเหมือนดอกไม้ไม่ใช่คน”
“ใครก็ตามที่มันทำร้ายเธอ คนที่พี่รัก มันต้องถูกลงโทษ”
“แต่พี่ไม่จำเป็นต้องโหดร้าย ป่าเถื่อนขนาดนี้” อัญชันลังเล “อย่างน้อยดอกไม้ก็เคยเป็นคนรักของพี่ เคยเป็นเพื่อนของฉัน”
แสนอึ้ง “มันเรื่องของอดีต ตอนนี้ดอกไม้ก็เป็นแค่เศษเดน เป็นแค่นังแพศยา!”
อัญชันผิดหวัง “พี่แสน! พี่รู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา” แสนเมินหน้าไม่สนใจ
“ฉันเชื่อแล้ว ว่าความดีงามในหัวใจของพี่ มันไม่มีเหลืออีกต่อไป ไม่มีอีกแล้ว”
แสนไม่สนใจ กระทั่งอัญชันเดินไปจากตรงนั้น
ห้องรับแขกสำนักพิมพ์ ดวงใจนอนกอดหมอนหลับอยู่ที่โซฟา ลุงประชาเปิดตู้เก็บเอกสารแล้วหยิบแฟ้มข่าวเก่าๆเล่มหนึ่งออกมาดูอย่างหมองใจ เพลิงกับองอาจกำลังนั่งรออยู่ ขณะที่ลุงประชานำแฟ้มฉบับนั้นมาวาง
“นี่เป็นข่าวสุดท้ายที่พ่อขององอาจเขียนก่อนตาย”
องอาจรับมาดูเพลิงขยับดูด้วยความสนใจ เห็นหน้าแรกมีสำเนารูปภาพทางอากาศ
“มันคือภาพอะไรเหรอครับลุง”
“ภาพถ่ายจากดาวเทียมของกองทัพฝรั่ง สถานที่ที่เห็นก็คือพื้นที่บริเวณอำเภอนํ้าพอง บ้านไผ่ แล้วก็เมืองพล ซึ่งมีรายงานว่ามีแหล่งก๊าซและนํ้ามัน จำนวนมหาศาลซ่อนอยู่”
เพลิงชะงักหวนนึกเหตุการณ์ที่เจมส์ ชาญ และแสนจุดไฟที่หนองนํ้า เพลิงรำพึง “นํ้ามัน”
“ช่วงนั้นมีตัวแทนจากกองทัพฝรั่งมากว้านซื้อที่ของชาวบ้านหลายแห่งด้วยกัน ถ้าใครปฏิเสธพวกมันก็จะถูกทำร้ายหรือไม่ก็ถูกฆ่า ขนาดเจ้าหน้าที่ทางการ บางคนที่พยายามขัดขวางก็ยังถูกเส้นสายของมันสั่งย้ายออกจากพื้นที่สื่อต่างๆ ถูกห้ามไม่ให้เอ่ยถึงเรื่องนี้” ลุงประชาเงียบไปอึดใจหนึ่ง