บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 22 หน้า 15
“อะไรกันอีกวะ”
ชาวบ้านพากันแตกตื่น เมื่อเห็นสมุนของแสนลากตัวดอกไม้ลงจากรถและปล่อยให้กองกับพื้นถนน มั่นที่อยู่บนรถรีบกล่าวประกาศ “ทุกคนฟังให้ดี ผู้หญิงคนนี้ทำความผิดต่อนายแสน นายแสนจึงมีคำสั่งให้ลงโทษด้วยการประจานมันไว้ที่นี่ และห้ามให้ใครช่วยเหลือมันเป็นอันขาด”
พ่อปานเดินนำจงอางกับแม่แจ้ออกมาดูสภาพดอกไม้ที่ถูกยาพิษจะตายมิตายแหล่
“ตาปาน นั่นมันดอกไม้ไม่ใช่เหรอ”
“ใช่นังดอกไม้จริงๆด้วย นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นมาวะ” พ่อปานเข้าไปถามมั่น “เฮ้ยไอ้มั่น พวกมึงเกิดคลั่งอะไรขึ้นมาวะ ถึงได้ทำร้ายผู้หญิงจนสะบักสะบอมขนาดนี้”
“นักเลงจริงเค้าไม่ทำแบบนี้หรอกโว้ย ไอ้หน้าตัวเมีย”
“ไม่ใช่เรื่องของเอ็งนังตะเภา สอดไม่เข้าเรื่อง เดี๋ยวก็เจ็บตัวจนได้”
จงอางตะโกน “ไอ้พวกเวรห้าร้อย รังแกแม้กระทั่งผู้หญิง ไม่อายหมามันบ้างหรือไง บ้านเมืองมีขื่อมีแปนะโว้ย”
“ถ้าพวกมึงยังแหกปากกันไม่หยุด กูจะเข้าไปเผาร้านพวกมึงเดี๋ยวนี้”
พ่อปานใจหาย-คว้าแขนจงอาง “ใจเย็นลูก กลับไปตั้งหลักกันก่อนเดี๋ยวค่อยว่ากัน”
“ไปกลัวพวกมันทำไม ไอ้พวกใจหมารังแกเพศแม่ เป็นไงเป็นกันสิวะ”
พ่อปานขมุบขมิบ “หือ อีนี่ก็ห้าวอีกคน ฟังกันหน่อยสิวะนังแจ้ กลับเข้าร้านก่อน แล้วค่อยหาวิธี ไป”
พ่อปานลากทั้งลูกทั้งเมียกลับร้าน แม่แจ้ฮึดฮัดจะเอาเรื่อง จงอางเชียร์แม่ยิกๆ พ่อปานด่าทั้งคู่
พ่อปานลากแม่แจ้กับตะเภาและจงอางกลับมาที่ร้าน แม่แจ้สะบัดแขน
“โอ้ย จะลากไปถึงไหนตาปาน นี่แกไม่เห็นหรือไงว่าพวกไอ้แสนมันทำร้ายผู้หญิง นังดอกไม้มันปากซีดขนาดนั้น มันจะตายอยู่แล้ว”
“จริงด้วยพ่อ พี่ดอกไม้น่าสงสาร ทำไมพ่อถึงใจร้าย”
“ข้าเปล่าใจร้าย แต่ข้ายังไม่อยากตายฟรี นี่พวกเอ็งไม่แหกตาดูบ้างหรือไง คนของมันถือปืนอยู่นะโว้ย ไม่ใช่สากกระเบือ ขืนโวยต่อไปมีหวังได้ตายกันยกบ้าน”
“แล้วพ่อจะเอายังไง”
“ขอคิดก่อนโว้ย” พ่อปานคิดหาทางออก ตะเภาก็คิดหาทางออกเช่นกัน ตะเภาคิดได้ต้องรีบไปบอกกัลป์ แม่แจ้เห็นพ่อปานคิดนานเลยสั่ง “ตาปานเอ็งไปโทรหาตำรวจสิ”
“แล้วไม่กลัวมันเผาร้านเหรอ” แม่แจ้บ่นตาปาน และเดินไปที่โทรศัพท์