บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 3 หน้า 10

กัลป์เร่งขยับตัวก่อนจะทรุดด้วยความสะบักสะบอมของตัวเอง อัญชันรีบเข้าไปช่วยประคอง กัลป์มองอัญชันอย่างแปลกใจ ทั้งสองสบตากันเหมือนรู้สึกถึงไออุ่นในคืนวันเก่าๆ

ถนนหน้าโรงปอ รถตำรวจของรองเพชรวิ่งผ่านมาทางโรงปอ ภายนอกโรงปอหมู่กร๊วกเอาไฟฉายสาดไปมาตรวจพื้นที่ รองเพชรสีหน้าจริงจังที่นั่งอยู่บนรถ

ทางหมาลอดหลังโรงปอ อัญชันลอดออกมาจากทางหมาลอด กัลป์ตามออกมา

“ที่คุณมาช่วยผม แสดงว่าคุณเชื่อผมแล้วใช่ไหม ว่าผมไม่มีเจตนาฆ่าพ่อคุณ”

“อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้ รับปากฉัน คุณต้องออกไปจากเมืองพลแล้ว อย่ากลับมาอีก”

“อัญชัน.... ชีวิตผมไม่เคยรับปากในสิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้”

อัญชันทำใจ ไม่ปริปากแย้ง กัลป์แข็งใจประคองตัวเองเดินกระเซอะกระเซิงจากไป อัญชันที่กำลังเดินก็มองกัลป์ที่กำลังห่างไปเรื่อยๆอย่างใจหาย แต่สักพักกัลป์ก็หันกลับมามองอัญชันอีก ทั้งสองมองตากันด้วยความห่วงใยห่วงหาอาทร กัลป์หันหลังวิ่งไป อัญชันน้ำตาร่วงทันที น้ำตานั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความสับสนระหว่างความรักและความแค้น

ภายในโรงป ผ่านกองยางที่สุมกันอยู่ ประตูเปิดออกเห็นมั่นและดิน มั่นตกใจเห็นว่ากัลป์หายไปแล้ว

“เฮ้ย!! ไอ้กัลป์มันหนีไปแล้ว”

ลานหน้าเรือนใหญ่ แสนตบหลังคารถด้วยความโมโห แสนอยู่บนหลังรถมีลูกน้องนับสิบยืนกันอยู่รอบๆ

“สภาพแบบนั้นมันถ่อสังขารไปได้ไม่ไกลหรอก ตามหามันให้เจอ”

ลูกน้องทุกคนกระจายกันออกไป บางคนขึ้นรถใหญ่ บางคนขี่มอเตอร์ไซค์ บางคนเดินเท้า มุมหนึ่งเห็นเพลิงซุ่มดูเหตุการณ์อยู่อย่างใช้ความคิด

รั้วลวดหนามหลังโรงปอ กัลป์ลากเท้าไปไม่ไหว ถือคมแฝกมาด้วยความอ่อนล้า โซซัดโซเซ กัลป์มุ่งหน้าไปด้วยความเจ็บปวด มองไปไกลๆ เห็นไฟฉายและแสงไฟจากสปอร์ตไลท์ฉายไปทั่วไร่ กัลป์รีบทรุดตัวที่โขดหินหลบแสงไฟต่างๆ กัลป์มองซ้ายมองขวาเห็นทั้งรถจี๊ป รถกระบะ และรถมอเตอร์ไซค์ที่สาดไฟฉายไปมา กัลป์ค่อยๆพยุงตัวขึ้นมองไปด้านหน้าเห็นรั้วลวดหนาม แววตาของกัลป์มีความหวังที่จะรอด ขณะที่กัลป์ขยับจะไปที่ลวดหนาม ไฟฉายสาดเข้ามาที่ลวดหนาม สมุนแสนสองคนเข้ามา สมุนคนหนึ่งสะพายปืนไว้ที่หัวไหล่ยืนฉี่อยู่ อีกคยืนคอยเป็นเพื่อนถือปืนและไฟฉาย