บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 3 หน้า 6
อัญชันเดินมากับลำดวน อัญชันมองตากัลป์ แสนมองทั้งคู่แล้วรู้ได้ว่าทั้งสองยังคงเป็นห่วงกันอยู่ กัลป์ที่ไม่อยู่ในสภาพจะสู้ใครได้ เงยหน้าขึ้นมองสองพี่น้อง
“ห้ามทำไม นี่เธอยังอาลัยอาวรณ์มันอยู่อีกเหรอ”
“ฉันแค่ไม่อยากเห็นพี่ต้องฆ่าใครตาย ไม่อยากเห็นพี่ติดคุก”
“แต่มันเป็นคนฆ่าพ่อสนตาย เธอจำไม่ได้เหรอ”
อัญชันอึ้ง “แต่พี่ก็ไม่ควรทารุณเค้าแบบนี้”
“ย่อมได้ ถ้าอย่างนั้น...พี่จะให้มันจบเร็วขึ้น” แสนหันไปสั่งลูกน้อง “ลากไอ้กัลป์ไปมัดไว้ที่โรงปอ คืนนี้ได้ฤกษ์เมื่อไหร่กูจะเผามัน” เพลิงเดินเข้าไปใกล้ๆ ลำดวนแล้วถาม “โรงปอไหน?”
“ก็โรงปอด้านหลังไง...มันเคยเป็นบ้านเก่าของนายกัลป์...อยู่หลังไร่นี่เอง โธ่...คราวนี้โดนเผาทั้งเป็นแน่ ๆ”
เพลิงนิ่งมองภาพที่อยู่ตรงหน้าอย่างครุ่นคิด เข้มกับมั่นที่เคยมีเรื่องกับเพลิงหันมามองเพลิงที่กำลังมุงอยู่ ทั้งคู่นิ่วหน้าเหมือนจำได้ เข้มสะกิดมั่น “ไอ้มั่น...มึงคุ้นหน้ามันมั้ยวะ”
แสนหันมาสั่งเข้มกับขวาน “รออะไรอยู่เล่า เอาตัวมันไปสิ”
เข้มกับมั่นจำต้องละสายตาจากเพลิง นำลูกน้องช่วยกันลากตัวกัลป์ออกไปตามคำสั่งของแสน อัญชันกับกัลป์มองหน้ากันด้วยความอาลัย อัญชันรู้สึกผิดไม่น้อยที่ทำให้กัลป์ต้องเป็นแบบนี้
ห้องนอนกระรอก กระรอกน้ำตาคลอ นั่งกอดเข่าเสียใจที่หาทางช่วยกัลป์พี่ชายไม่ได้ ดอกไม้เองก็ร้องไห้อยู่ที่อีกมุมหนึ่ง มาลัยเดินไปเดินมาอย่างกังวลใจ ก่อนจะพนมมือไหว้สวรรค์ชั้นฟ้า
“คุณพระคุณเจ้าช่วยไอ้กัลป์มันด้วยเถิด ไอ้กัลป์ต้องรับกรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่อ ขอให้สิ่งศักดิ์ช่วยไอ้กัลป์ด้วยเถิด”
ทั้งสามคนเศร้า
หน้าบ้านแสน องอาจเปิดประตูรถเข้าไป ตรงเข้าไปหากระเป๋าฟิล์มที่วางเรียงกันอยู่ องอาจหยิบกระเป๋าใส่ฟิล์มใบหนึ่งขึ้นมา เปิดออกเห็นเป็นวิทยุสื่อสาร แล้วหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาปรับจูนคลื่นสัญญาณเครื่อง
สถานีตำรวจเมืองพล วิทยุสื่อสารของสถานีวางอยู่บนโต๊ะ หอนดังโหยหวนแสบแก้วหู เหล่าตำรวจถึงกับต้องปิดหูไว้
“เฮ้ย ๆ ๆ อะไรวะ” จ่ากานพลู เดินไปตบหัวกร๊วก “ทำอะไรไอ้หมู่กร๊วก...ซนอะไรอีกแล้ว”
“ เปล่านะจ่า...จู่ ๆ วิทยุมันก็ดังลั่นแสบแก้วหูขึ้นมาซะเฉย ๆ”
วิทยุสื่อสารเปลี่ยนจากเสียงดังแสบแก้วหูเป็นเสียงไซเรน