บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 17 หน้า 10
ห้องนอนตะเภา จงอางนั่งเซ็ง ขณะที่ตะเภาพยายามปลอมตัวเป็นกัลป์ให้ดู โดยมีอุปกรณ์หลังคือเสื้อแจ็คเก็ตกับไม้คมแฝก ส่วนหมวก แว่นดา ผ้าขาว ผ้าโพกหัว ผ้าเช็ดหน้า ฯลฯ ถูกจัดมาเป็นตัวเลือกเสริม
ตะเภากระโดดมาจากข้างฝาตู้เสื้อผ้าที่เปิดอ้าอยู่เหมือนฉากกั้น “แท่นแท้น เหมือนยัง”
จงอางเซ็ง “ยัง”
ตะเภาหายไปสักพัก กระโดดมาใหม่ “แล้วแบบนี้อ่ะ เหมือนยัง”
“ยังครับพี่ โธ่ ถามมาเป็นสิบรอบแล้ว ยังไงก็ไม่เหมือน พี่กัลป์เค้าเป็นผู้ชาย เสียงเค้ายังไงก็ไม่เล็กเหมือนพี่หรอก”
ตะเภาดัดเสียงแบบผู้ชาย “งั้นถ้าไม่พูดล่ะ”
“ยังไงเค้าก็สูงกว่าพี่ตั้งเยอะ”
“เฮ้ย ตอนสู้กันมันชุลมุน ไม่มีใครสนใจเรื่องความสูงหรอก” ตะเภานึก “เออ แต่อย่างน้อยก็มีอย่างนึงที่เหมือนแน่”
“อะไรพี่”
ตะเภาควงคมแฝกเลียนแบบกัลป์ ก่อนจรดท่า ตะเภาทำเสียงชาย “สะท้านบรรพต”
จงอางเห็นท่าคมแฝกของตะเภา ถึงกับตะลึงที่ตะเภาควงท่าคมแฝกได้ถึงขนาดนี้ ตะเภายิ้มอย่างภูมิใจที่ทำให้จงอางตะลึงได้
ละแวกเรือนคนงานบ้านแสน สิงโตยังนั่งเครียดอยู่โดยมีขวดเหล้าข้างกาย คำพูดของดอกไม้ยังอยู่ในหัวของมัน
ดอกไม้บอกกับสิงโต และมั่น “พรุ่งนี้นายอินทรีย์จะต้องพานังกระรอกกับแม่มาลัยไปที่โรงพยาบาล”
ดอกไม้ยิ้ม “คิดดูสิถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนังกระรอกคนโปรดของนายแสน นายอินทรีย์จะโดนลงโทษยังไง”
มั่นหน้าตื่น “จะให้พวกเราฆ่าคุณกระรอกเหรอครับ”
“ไอ้โง่ ให้ฉุดต่างหาก จะปู้ยี่ปู้ยายังไงก็ได้ อย่าให้เหลือชิ้นดีละกัน นายแสนจะได้ยิ่งแค้นไอ้อินทรีย์”
ปัจจุบัน สิงโตกระดกเหล้าดื่มย้อมใจ “เอาวะ เป็นไงเป็นกัน” สิงโตแค้น
“โทษฉันไม่ได้นะนายแสน นายอยากมองข้ามหัวฉันก่อน มันถึงต้องเป็นแบบนี้”
วันใหม่ ท้องถนนตัดผ่านทุ่งนาทุ่งหญ้าดูร่มรื่นเงียบสงบ เช่นเดียวกับบรรยากาศบนรถ เพลิงเปิดเพลงฝรั่งขับรถเคาะพวงมาลัยฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี จนกระรอกกับแม่มาลัยที่โดยสารอยู่เบาะหลังนึกสงสัย
“นึกครึ้มอะไรของนาย อารมณ์ดีแต่หัววัน”
“เมื่อคืนฝันถึงเรื่องตลก ก็เลยขำ”