บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 17 หน้า 7
กระรอกส่ายหน้า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตะเภาหมายถึงอะไร ตะเภาหยิบผ้าเช็ดหน้ามาคาดปิดหน้า แล้วคว้าคมแฝกมาถือ
“เหมือนยัง”
“เหมือนอะไร”
“ก็เหมือนพี่กัลป์ไง” กระรอกอ้าปากเหวอ ดูไม่ออกว่าเหมือนตรงไหนวะ
ที่ประตูห้องถูกแง้มอยู่ เพลิงแอบดูเหตุการณ์อยู่ ก็แค่นยิ้มส่ายหน้าให้กับแผนของตะเภา
ละแวกเรือนพักคนงานบ้านแสน เพลิงเดินล้วงกระเป๋าโต๋เต๋กลับมายังที่พัก ท่าทางยังขำตะเภาไม่หาย
“ยัยบ๊องส์เอ๊ย โตป่านนี้ยังคิดอะไรเป็นเด็กๆไปได้” เพลิงเดินสวนมาเจอสิงโตกับมั่นเข้าพอดี
“ไอ้อินทรีย์มึงหายไปไหนมาวะ นายแสนเค้าตามตัวมึงอยู่”
“เออ เดี๋ยวกูไปหานายเอง” เพลิงจะเดินเข้าที่พัก สิงโตรีบคว้าตัวไว้
“เฮ้ย มันจะมากไปแล้วนะโว้ย กูบอกนายแสนรออยู่ มึงไม่ได้ยินหรือไง”
“ได้ยิน แต่นายแสนไม่ใช่พ่อกู มึงไม่ต้องมายุ่ง”
“ไอ้อินทรีย์มึงพูดอย่างนี้กับพี่สิงโตได้ยังไงวะ กาเริบใหญ่แล้วนะมึง”
“เรื่องของกู” มั่นสุดทนโผเข้าเล่นงานเพลิงทันที เพลิงฉากหลบแล้วเตะมั่นล้มไป สิงโตฉวยโอกาสนั้นซัดเพลิงทีเผลอ จนทำให้เกิดการชกต่อยกันแบบสองต่อหนึ่ง ขณะนั้นแสนที่โอบดอกไม้เข้ามาโดยมีเซ่งตามมาด้วย
“เฮ้ยหยุด พวกมึงเป็นบ้าอะไรกันวะ กัดกันเรื่องอะไร”
สิงโตมองหน้าเพลิงแค้นๆ เพลิงขยับเสื้อตัวเองให้เข้าที่ แล้วยักคิ้วให้อย่างท้าทาย
“ผมพูดกับมันดีๆ แล้วนะนาย แต่มันน่ะพาลหาเรื่อง พูดจากวนประสาท”
“ก็กูไม่ใช่ลูกน้องของมึง มึงอยากมาข่มกูก่อนทาไม”
“นั่นไงครับนาย มันท้าพี่สิงโตชัดๆ”
“มึงหุบปาก ไม่ต้องมายุกูไอ้มั่น กูตัดสินใจเองได้” มั่นก้มหน้าจ๋อย สิงโตพูดต่อ
“ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ผมก็ไม่ไหวนะนาย ใครๆก็รู้ว่าผมเป็นมือขวาของนาย นายจะใช้จะสั่งลูกน้องคนไหน ผมก็มีหน้าที่จัดการให้ทุกอย่าง ไอ้เพลิงมันทำให้ผมเสียการปกครอง”
“ปกครองอะไรวะไอ้สิงโต แล้วใครบอกว่ามึงเป็นมือขวาของกู”
สิงโตอึ้ง “นาย”
“มีแต่ไอ้เซ่งเท่านั้นที่กูยอมรับเป็นคนสนิท เพราะมันทำงานมาตั้งแต่สมัย ที่พ่อกูยังมีชีวิตอยู่ ส่วนมึงก็เป็นแค่ลูกน้องคนนึงที่กูวางใจ มีฐานะพอๆกับไอ้อินทรีย์”