บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 17 หน้า 8
“นาย แต่ฉันติดตามนายมาก่อนมันอีกนะ”
“แต่ช่วงนี้มันมีผลงานมากกว่ามึงไอ้สิงโต มึงจำไว้ ต่อไปอย่าหาเรื่องไอ้อินทรีย์มันอีก”
“แต่ว่า...”
“นี่คือคำสั่ง” สิงโตพูดไม่ออก ขณะที่ดอกไม้ครุ่นคิดเหมือนเห็นช่องทางอะไรบางอย่าง
ที่กินข้าวเรือนพักคนงานบ้านแสน สิงโตนั่งดื่มเหล้ากับมั่นด้วยความเจ็บแค้น มันกระแทกแก้วลงกับโต๊ะอย่างฉุนเฉียว “ฮึย มันน่าแค้นจริงๆ ไอ้อินทรีย์มันมีดีอะไรนักหนา ทำไมนายแสนต้องเอาใจมันด้วย เสียแรงที่กูอุตส่าห์ภักดีคอยรับใช้มาตั้งนาน แต่นายแสนดันไม่เห็นหัวกูเลย”
“นั่นสิ ฉันเห็นด้วย” สิงโตตกใจ สิงโตกับมั่นรีบยืนขึ้น เมื่อหันไปเห็นดอกไม้ยืนกอดอกวางท่าอยู่
“คุณดอกไม้”
“ที่นายแสนเห็นดีเห็นงามกับนายอินทรีย์ ก็เพราะมันมีผลงานเข้าตา แต่เรื่องความซื่อสัตย์น่ะ เทียบกับนายสิงโตไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”
“ถ้าอย่างนั้นคุณดอกไม้ก็หาทางช่วยพี่สิงโตหน่อยสิครับ ใช้วิธีอะไรก็ได้ เพื่อเขี่ยไอ้อินทรีย์ออกไปจากไร่ราชสีห์”
“วิธีน่ะมีแน่ แต่ว่านายสิงโตจะกล้าทารึเปล่า”
“วิธีไหนเหรอครับ”
ดอกไม้ยิ้มเหี้ยม
กลางคืน กระท่อมอัคนี อัคนีสำรวจดูแผลของกัลป์ โดยมีตะโพน อัญชัน องอาจเฝ้าดูด้วยความเป็นห่วง
“เลือดเป็นสีดำ วิชาคุณไสยของไอ้รังสีมันร้ายกาจจริงๆ” อัคนีลุกขึ้นไปล้างมือ
“ฉันใช้สมุนไพรตามที่อาจารย์เคยสอนทุกอย่าง แต่แผลมันก็ไม่ยอมทุเลาซะที ไม่รู้เป็นเพราะอะไร”
“สมุนไพรที่เอ็งใช้น่ะถูกต้องแล้ว ไอ้ตะโพน แต่แผลที่เกิดจากมีดไสยดำ ไม่ใช่จะรักษากันง่ายๆ และตราบใดที่แผลยังไม่หาย ไอ้รังสีก็สามารถใช้คุณไสยของ มันเล่นงานเอ็งได้ทุกเมื่อ”
“เหมือนอย่างที่กัลป์เกิดคลุ้มคลั่ง อาละวาดเมื่อคืนก่อนรึเปล่าคะ”
อัคนีพยักหน้า “แต่วางใจเถอะ มีดไสยดำ ข้าเองก็เคยรู้ฤทธิ์ของมันมาก่อน ข้ามีทางรักษา”
กัลป์โล่งใจ องอาจยิ้มรับ “รอดตายแล้วเพื่อน ยินดีด้วย”
หน้ากระท่อมอัคนี อัคนีถือไม้คมแฝกเดินออกมา กัลป์ซึ่งทำแผลเสร็จแล้วเดินตามออกมา