บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 17 หน้า 6
“ก็ถ้าเพื่อนของเธอคือตะเภาเมียฉันล่ะก็ ฉันจะพาเธอไปเอง” กระรอกอึดอัดไม่อยากให้เพลิงไปด้วย
ร้านกาแฟพ่อปาน จงอางเพิ่งเอากาแฟมาเสิร์ฟให้ลูกค้า
“ได้แล้วครับพี่ กาแฟยกล้อกับขนมปังปิ้ง อยากได้อะไรเพิ่ม เรียกใช้จงอางได้เลยนะคร๊าบ”
จงอางว่าแล้ว ได้ยินเสียงรถจึงมองไปทางหน้าร้านเห็นเพลิงขับรถมาจอด
“พี่ตะเภาครับ ผัวชั่วๆของพี่มา”
ตะเภาที่กำลังทางานอยู่หันหน้าไปมอง เห็นเพลิงก็รู้สึกโกรธอยากไม่คุยด้วย เพลิงเดินนำกระรอกเข้ามาในร้าน
“หวัดดีจ้ะเมียจ๋า ไม่เจอกันตั้งหลายวัน คิดถึงสามีมั้ยเอ่ย”
“คิดถึง ก่อนนอนเนี่ยฉันแช่งชักหักกระดูกอยู่ทุกคืน เมื่อไหร่คนอย่างแกจะตายสักที”
“แหม คนหล่อ ตายยาก” ก่อนที่ทั้งคู่จะเถียงกันยาวกว่านั้น กระรอกก็รีบขยับไปหาตะเภา
“ตะเภาฉันมีเรื่องจะคุยด้วย มานี่ก่อนเถอะ”
ตะเภาเห็นท่าทางกระรอกจริงจังก็พยักหน้า ทั้งคู่พากันขึ้นไปบนบ้าน
“อ้าวไปไหนล่ะจ๊ะน้องตะเภา ไม่หาอะไรเย็นๆให้ผัวกินก่อนเหรอ” ตะเภาไม่สนใจฟังเสียงเพลิง
“เชิญไปหาในส้วมเลย น้ำราดส้วมมีอยู่เต็มตุ่ม ซดให้คล่องคอไปเลยนะ รับรองว่าเย็นชื่นใจ”
เพลิงหันไปมองจงอางอย่างเอาเรื่อง แล้วเดินเข้าไปหาจงอางทำท่าจะเขกกะโลก จงอางสะดุ้งตกใจกลัวหลบ แต่เพลิงแกล้งเอามือเสยผมอมยิ้ม แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นอินทรีย์ ชี้หน้าจงอาง “อยู่เงียบๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว”
เพลิงเดินขึ้นบันไดตามตะเภาไป
ห้องนอนตะเภา ตะเภาตกใจเมื่อรู้เจตนาของกระรอก “ฮ้า เอาจริงเหรอกระรอก”
“ฉันกับแม่ตัดสินใจแล้ว ว่ายังไงก็ต้องหนี”
“แล้วมีแผนรึยังว่าจะหนีไปไหน” กระรอกคิดแล้วส่ายหน้า “แล้วจะหนียังไง”
กระรอกคิดแล้วส่ายหน้าอีก ตะเภาเซ็ง “โอยงั้นอย่าหนีเลยเชื่อเหอะ หนีไปก็ตายเปล่า”
“อ้าว พูดแบบนี้จะไม่ช่วยกันเหรอตะเภา นี่เราเป็นเพื่อนกันนะ”
“แหมอย่าเพิ่งตัดพ้อสิ ช่วยน่ะช่วยแน่ แต่ขอคิดแผนก่อนว่าจะช่วยยังไง”
ตะเภานั่งหน้านิ่วคิดแผน ขณะนั้นกระรอกก็มองไปรอบๆ ห้องเรื่อยเปื่อย จนเห็นคมแฝกวางอยู่
“นั่นคมแฝกนี่ ใช่ของพี่กัลป์รึเปล่าตะเภา”
“เปล่า ของฉันเอง ฉัน...” ตะเภาชะงัก “เฮ้ย คิดออกแล้ว”
ตะเภาลุกไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบแจ็คเก็ตตัวหนึ่งออกมาสวม “เหมือนมั้ย”