บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 17 หน้า 9
“ตอนแรกผมนึกว่าอาจารย์จะอยู่ที่ถ้ำมหากาฬซะอีก”
“ข้าเคยไปอยู่ที่นั่นช่วงที่รักษาอาการบาดเจ็บ พอหายดีแล้วก็ลงมาอยู่แถวนี้” อัคนีผ่อนคลาย “ที่นี่มันปลอดโปร่งกว่าในถ้ำ ทำให้ข้าคิดอะไรออกหลายเรื่อง ข้ารู้ว่านอกจากเอ็งจะมาที่นี่เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บแล้ว เอ็งก็ยังต้องการให้ ข้าช่วยกำราบไอ้แสน แต่น่าเสียดายตอนนี้ข้าไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว” อัคนีหันมา
“อาการบาดเจ็บของข้าเยียวยาช้าเกินไป มันทำลายพลังของข้าไปจนเกือบหมด ตอนนี้ข้าก็เป็นแค่คนแก่ที่หมดน้ำยาคนนึง เท่านั้น แต่เอ็งยังโชคดีที่ยังมาเจอข้าทันเวลา” อัคนีทำใจ “เมืองพลคงต้องฝากความหวังไว้ที่เอ็งแล้วไอ้กัลป์”
“คงเป็นไปไม่ได้หรอกครับอาจารย์ เพราะถึงผมจะหายเจ็บ แต่ฝีมือผมก็สู้ไอ้แสนไม่ได้อยู่ดี”
“เอ็งจำได้มั้ย ที่ข้าเคยพูดถึงอัคคีสาดแสงของเอ็ง”
“เพราะใจผมยังไม่เด็ดเดี่ยว กระบวนท่าอัคคีสาดแสงถึงแผลงฤทธิ์ไม่ได้เต็มที่”
“วิชาหรือกระบวนท่ามันถ่ายทอดกันได้ไอ้กัลป์ แต่เรื่องของจิตใจ ไม่มีใครเปลี่ยนให้เอ็งได้ นอกจากตัวของเอ็งเท่านั้น”
อัคนีมองไป “ระหว่างที่รักษาตัวอยู่ที่นี่ มึงต้องหาวิธีจัดการกับปัญหาข้อนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้”
ละแวกกระท่อมอัคนี ตะโพนมองท่อนซุงที่ผูกอยู่บนต้นไม้แล้วโยงเชือกลงมาที่พื้น ตะโพนเดินย่องๆ มาเอาเท้าเขี่ยพื้นดูเพื่อไม่ให้หลงโดนกับดักขององอาจ องอาจกำลังขุดฝังขวากสองอันสุดท้ายในหลุม องอาจก็เลื่อนไม้ไผ่สานที่มีใบไม้คลุมอยู่มาปิดปากหลุม
“มันต้องเล่นกันถึงขนาดนี้เลยเหรอวะองอาจ”
“แน่นอน ถ้าพวกลูกน้องของไอ้แสนโผล่หัวมาเมื่อไหร่ รับรองได้เจอดีแน่”
บริเวณป่า เข้ม ขวานเดินย้อนกลับมาทางเก่า
“เวรกรรมแท้ๆ เกือบจะฆ่าพวกมันได้อยู่แล้วเชียว นี่ถ้าไอ้แก่อัคนีไม่โผล่หัวมา ป่านนี้ก็เผด็จศึกไปแล้ว”
เข้มดุ “มึงจะบ่นทาซากอะไรวะไอ้ขวาน มาช่วยกันคิดก่อนดีกว่า ว่าจะแก้ตัวกับเจ้านายว่ายังไง”
ขวานหยุดคิด “ฮึย เจ็บใจโว้ย” ขวานชะงักเห็นอะไรบางอย่าง “เฮ้ยไอ้เข้ม นั่นใครวะ”
เข้มมองไปเห็นรังสีเดินมาลิบๆ “มาเดินคนเดียวกลางป่า คนหรือผีกันแน่วะ”
รังสีเดินเข้ามาเคลื่อนตัวเร็วหายไป
“คนหรือผีกันแน่วะ”
ขวานส่ายหน้า “กูไม่รู้ แต่มึงอย่าพูดดัง เดี๋ยวมันได้ยิน” ขวานพูดพลางมองไปรอบๆอย่างหวาดกลัว