บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 17 หน้า 11
“เรื่องตลกแบบไหน ทำไมถึงต้องขำขนาดนี้”
“ก็เมื่อคืนผมฝันเห็นกบสองตัวครับป้า กบแม่ลูกมันติดอยู่ในกะลา แหมมันช่วยกันหาทางหนีใหญ่เชียวครับ ทั้งถีบทั้งผลักจนออกมาได้สำเร็จ นังกบตัวลูกสาวดีใจคิดว่าตัวเองเป็นอิสระ ก็ร้องทันทีเลยว่าคุณแม่ขาเราหนีได้แล้ว ดูท้องฟ้าสิคะเป็นสีมพูส๊วยสวย” เพลิงแค่นหัวเราะ “เฮอะ ที่ไหนได้...กะลามันโดนกาละมังสีชมพูครอบอยู่อีกชั้น แต่นังกบมันดูไม่ออก”
“ไม่เห็นขำตรงไหนเลย ฝืดจะตาย”
“ขำสิ เพราะจนป่านนี้นังกบนั่นมันยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ” เพลิงมองกระรอก “ว่ามันเป็นกบ”
เพลิงถลึงตามองกระรอก จนกระรอกชักหวั่น
เพลิงเอ่ยลอยๆ “อะไรที่มันยากเกินแรงก็อย่าฝืนเลยนังกบเอ๊ย นังกบที่น่าสงสาร กลับลำตอนนี้ยังไม่สายน๊า”
เพลิงว่าแล้วฮัมเพลงต่อไป กระรอกกับมาลัยนึกหวั่นว่าแผนรั่ว แต่มาถึงขั้นนี้ก็ต้องเสี่ยงลุยต่อไป
ลานจอดรถโรงพยาบาล กระรอกประคองมาลัยเดินเข้าโรงพยาบาล โดยมีเพลิงเดินตามหลังมาห่างๆ
“กระรอก แม่ว่าเรายกเลิกแผนเถอะ นายอินทรีย์นั่นเค้าพูดอะไรแปลก เหมือนนกรู้ยังไงชอบกล”
กระรอกเหล่มองเพลิงแล้วหันมาบอกมาลัย “ไม่มีอะไรหรอกแม่ หมาปากเปราะ มันก็ชอบเห่าไปเรื่อย แล้วอีกอย่าง มาถึงขึ้นนี้แล้ว ยังไงเราก็ต้องเสี่ยง” มาลัยใจสั่น “คุณพระคุณเจ้าช่วยลูกช้างทีเถอะ”
เพลิงซึ่งเดินตามหลังส่ายหัวปลงๆ รำพึง “เชื่อแผนใครไม่เชื่อ ดันไปเชื่อยัยตะเภา เฮ้อ คบเด็กสร้างบ้านแท้ๆ”
ที่เปลี่ยวหลังโรงพยาบาล จงอางขับรถมาจอดและหันไปบอกตะเภาที่แต่งชุดกัลป์ใส่หมวกอยู่ข้างๆ
จงอางประชด “ถึงแล้วครับพี่กัลป์ เกรียงไกร”
ตะเภาหยิบผ้าเช็ดหน้ามาผูกหน้าถามคำเดิม “เหมือนยัง”
จงอางสุดทน “โอ้ย ไม่เหมือน!! ถามกี่ครั้งก็ไม่เหมือน เลิกถามได้แล้วพี่”
“อ้าว ไม่เหมือนแล้วแกทำตามแผนฉันทำไม”
“รำคาญ จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ อย่าเดือดร้อนถึงฉันละกัน ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ฉันเผ่นก่อนจริงๆด้วย”
ตะเภาเอาคมแฝกขู่ “ก็เอาสิ ถ้าแกทิ้งฉัน กลับถึงบ้านเมื่อไหร่ เจอคมแฝกฉันแน่”
ตะเภาเปิดประตูรถออก แล้วถือคมแฝกลงไปอย่างงอนๆ จงอางส่ายหน้าถอนหายใจตามหลัง
ที่เปลี่ยวข้างโรงพยาบาล มั่นขับรถมาจอด แล้วหันไปถามสิงโตหวั่นๆ “เอาจริงเหรอพี่”
“ไอ้บ้า มาถึงขนาดนี้ แล้วมึงคิดว่ากูล้อเล่นหรือไงวะ”