บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 17 หน้า 14
“ไอ้บ้า แกหอมแก้มฉันทำไม”
“ฮืม กลิ่นยังหอมเหมือนเดิมเลยนะ”
“ไอ้...ไอ้บ้ากาม ไอ้วิตถาร ไอ้โรคจิต” เพลิงหอมแก้มตะเภาเข้าไปอีก ตะเภาดิ้นรนเจ็บใจ
“ฮึย แกมันไอ้โรคจิต แน่จริงก็สู้กันสิวะ”
เพลิงหยุด จริงจัง “นี่ตะเภาฟังฉันนะ แผนเธอมันไม่สาเร็จหรอกไอ้แสนมีเส้นสายอยู่ทั่วจังหวัด งานนี้เธอจะทำให้ตัวเองกับครอบครัวเดือดร้อนไปด้วย”
“แต่ว่าฉันต้องช่วยกระรอกเพื่อนของฉัน ฉันไม่ทรยศเพื่อนเหมือนนายหรอก” เพลิงได้ฟังก็อึดอัดใจ
ด้านหลังโรงพยาบาล จงอางเพิ่งฟื้นขึ้นมาสะบัดหัวไล่ความมึนงง และเห็นสิงโตกับมั่นกำลังคุมตัวมาลัยกับกระรอกไปทางหนึ่ง ไกลพอสมควรเพื่อขึ้นรถของพวกมัน
จงอางหันไปตะโกน “พี่ตะเภา ทางนี้มีคนร้าย มันฉุดกระรอกกับป้ามาลัยไปแล้ว”
ตะเภากับเพลิงต่างหูผึ่งเมื่อได้ยินเสียงจงอางทั้งสองมองหน้ากัน เพลิงรีบวิ่งออกไปจากห้องน้ำทันที ตะเภารีบตามออกไป
ด้านหลังโรงพยาบาล จงอางโผไปยื้อข้อมือสิงโตข้างที่ถือปืนเอาไว้
“ไอ้เลว ไอ้โจรห้าร้อย มึงจะพาผู้หญิงไปไหน”
สิงโตสะบัดจงอางกระเด็นไป จังหวะนั้นเองเพลิงก็ปราดเข้ามาเตะปืนของสิงโตจนหลุดมือไป
“ไอ้อินทรีย์”
จังหวะที่มั่นมัวหันไปมองนั้นเอง ตะเภาก็โผล่มาเอาคมแฝกฟาดบ่ามันจนทรุด “โอ้ย”
กระรอกดีใจ “ตะเภา”
“ไม่ต้องกลัวกระรอก ฉันมาช่วยแล้ว”
“มึงไม่ต้องปิดหน้าแล้วไอ้สิงโต กูจำเสียงมึงได้ กูจะฟ้องนายแสนว่ามึงวางแผนจะฉุดคุณกระรอก”
สิงโตกระชากไอ้โม่งออก “ก็เอาสิวะ กูก็จะแฉเหมือนกันว่ามึงรวมหัวกับ ไอ้สองพี่น้องคู่นี้ คิดจะพานังกระรอกหนีไป”
มั่นดึงไอ้โม่งออกเช่นกัน “เอาเลยพี่สิงโต ฉันจะเป็นพยานให้เอง”
“ก็ลองสิวะ” ตะเภาทำท่าจะเล่นงานมั่น แต่มั่นระวังตัวอยู่ก่อนเลยหลบคมแฝกทัน และเกิดการยื้อแย่งกัน
“ตะเภา!” จังหวะที่เพลิงถูกเบนความสนใจ สิงโตก็เปิดฉากเล่นงานทีเผลอทันที การต่อสู้เปิดฉากขึ้นอย่างดุเดือด โดยสิงโตได้ชักมีดมาเป็นเครื่องทุ่นแรงเพื่อต่อกรกับเพลิง ทำให้เพลิงเล่นงานมันได้ยากขึ้น