บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 20 หน้า 10
“ตอนนั้นฉันต้องกลับไปทำงานต่อที่กรุงเทพ ฉันไม่รู้เลยว่าวันนั้น จะเป็นวันสุดท้าย ที่ครอบครัวได้อยู่กันพร้อมหน้า”
พ่อองอาจถูกยิง แม่องอาจถูกฟาดด้วยคมแฝก
“พ่อแม่ของฉันถูกฆ่า ส่วนดวงใจน้องสาวของฉันก็กลายเป็นคนเสียสติ”
“บางทีเพลิงก็อาจจะมาเพื่อเหตุผลเดียวกับเรา มาเพื่อทวงถามความยุติธรรม”
องอาจสอดนิ้วลอดกรอบแว่นลูบคราบนํ้าตาที่เอ่อซึม “ฉันก็ภาวนาให้เป็นแบบนั้น”
ทันใดนั้นก็มีเสียงรถใกล้เข้ามา จงอางกับตะเภารีบวิ่งมารายงาน “พี่กัลป์ พวกไอ้แสนมันมาแล้ว”
“พร้อมนะ” องอาจพยักหน้าแล้วกระชากลูกเลื่อนปืน
เส้นทางเลียบริมแม่นํ้าชีกลับไปยังเมืองพล กัลป์ องอาจ ตะเภา จงอางเข้ามาประจำตำแหน่งซุ่มยิง
จงอางส่องกล้องทางไกล “จวนแล้วพี่ อีกไม่เกินหนึ่งนาที”
“ระวังด้วยนะพี่กัลป์ กระสุนจริงนะพี่”
“พี่รู้ เป้าหมายของเราคือการขัดขวางแผนชั่วของพวกมัน ไอ้แสนต้องไม่ตายวันนี้”
องอาจแซวตะเภา “กลัวโดนนายเพลิงสิท่า”
“เปล่าซะหน่อย”
จงอางยังส่องกล้อง “มาแล้วพี่ ใกล้แล้ว”
“ทุกคนหลบไป พี่กับองอาจจัดการเอง”
จงอางพยักหน้าให้ตะเภา แล้วชวนกันไปหลบที่อื่น ขณะที่กัลป์กับองอาจขยับซุ่มหาที่มั่นเตรียมลงมือ
ขบวนรถของเสนแล่นผ่านมา ในรถ
“ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง แผนการทุกอย่างที่อุตส่าห์บากบั่นมาเกือบสิบปี” แสนยิ้ม “ถึงเวลาปิดฉากซะที”
“แผนอะไรเหรอครับนาย”
แสนไม่ทันตอบ เสียงปืนก็ดังขึ้น รถของแสนถูกยิงจนยางแตกเสียหลักเข้าข้างทาง รถของสิงโตที่ตามมารีบจอดเพื่อส่งคนไปคุ้มกันแสน กัลป์และองอาจมีอุปกรณ์พรางตัวและโฉมหน้า ทั้งสองเปิดฉากยิงใส่ขบวนรถของแสนอย่างดุเดือด สมุนของแสนถูกยิงหลายคน แต่แสนกลับถูกยิงผ่านๆเฉี่ยวๆไป เพลิงรีบยิงคุ้มกัน พลางตะโกน
“ไอ้หมาลอบกัด พวกมึงตาย”
แสนสั่ง “ไอ้สิงโต บุกเข้าไปถล่มพวกมัน” สิงโตกับมั่น กึ่งสู้กึ่งยิงหลบหลังรถ
“ไม่ไหวครับนาย มันยิงกราดเป็นห่าฝนเลยครับ”