บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 20 หน้า 6
ในห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาล ดวงใจนอนอยู่บนเตียง แขนขาถูกมัดอยู่ติดกับเตียง ดวงใจร้องโวยวายอย่างบ้าคลั่งด้วยความหวาดกลัว ดีดดิ้นอยู่บนเตียง โดยมีพยาบาล 2คน จับให้ดวงใจอยู่นิ่งๆ
“อย่านะ อย่าทำพ่อแม่ ไม่นะ อย่า อย่า อย่าทำ”
ดวงใจเห็นพยาบาลเป็นคนร้าย พยาบาลจับดวงใจให้นิ่งเพื่อฉีดยา พยาบาลฉีดยาให้ดวงใจสำเร็จ ดวงใจค่อยๆสงบลงด้วยฤทธิ์ยา องอาจที่ยืนอยู่กระจกนอกห้องมองดวงใจอย่างสงสาร
ถนนกลับเมืองพล บนรถองอาจ องอาจที่นั่งหลับอยู่รำพึงเรียกชื่อน้องสาวตื่นตกใจ “ดวงใจ ! ดวงใจ!”
กัลป์กำลังขับรถโดยมีองอาจนั่งข้างหน้ากับกัลป์ ตะโพนนั่งอยู่ข้างหลัง
“องอาจ”
“โอ้โห ตื่นมาก็ร้องหาชื่อผู้หญิง ตกลงฝันดีหรือฝันร้ายกันแน่วะ”
“นี่เราอยู่ที่ไหน”
“จวนถึงเมืองพลแล้ว” องอาจมองออกไปที่นอกรถ คิดถึงดวงใจ
รถองอาจแล่นมาจอดในป่าละเมาะ กัลป์บอกกับทุกคน
“คืนนี้ลุงตะโพนกับองอาจกบดานที่นี่ก่อน ส่วนผมจะเข้าเมือง ไปหาเสบียงกับหาข่าว”
“หาเหล้าติดมือมาเผื่อให้ข้าล้างแผลด้วย”
องอาจแซว “ล้างแผลในกระเพาะเหรอลุง” องอาจย้ำกับกัลป์ “นายระวังตัวด้วยนะ”
กัลป์พยักหน้า
เมืองพลยามดึก มีผู้คนสัญจรแค่ไม่กี่คน กัลป์ถือคมแฝกซุ่มรอจนได้จังหวะจึงย่องไปเคาะประตูร้านกาแฟพ่อปาน “หมาที่ไหนมาเคาะประตูดึกๆดื่นๆวะ ร้านปิดแล้ว”
กัลป์บอกเบาๆ “จงอาง พี่เอง”
ประตูเปิดผลัวะ จงอางตะลึง “พี่กัลป์”
ในร้านกาแฟพ่อปาน กัลป์เล่าให้ตะเภา กับจงอางฟัง โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าสองพี่น้องมีทีท่าอึดอัด
“พี่คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าไอ้แสนมันจะตามล่าพี่ไปถึงถํ้ามหากาฬ โชคดีว่าทุกคนรอดตาย แต่โชคร้ายที่อัญชัญถูกไอ้แสนมันฉุดไป”
“พี่อัญชันปลอดภัยจ้ะพี่ แต่ว่าตอนนี้ไม่สบาย เลยไปรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล”