บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 20 หน้า 9
“ไม่ต้องห่วงพี่ มีโอกาสเมื่อไหร่ ผมเล่นมันแน่”
เซฟเฮ้าส์เจมส์ แสนกำลังเจรจากับเจมส์และชาญอยู่ที่มุมหนึ่ง ขณะที่สิงโต มั่นและเพลิงยืนคอยอารักขาอยู่
“นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญสำหรับตอนนี้คุณแสน ที่ผมเรียกคุณมาวันนี้ เพราะผมได้ข่าวว่ารองเพชรจะย้ายกลับมาที่เมืองพล”
“เป็นไปไม่ได้ ผมยัดเงินใต้โต๊ะไปหลายหมื่นเพื่อส่งมันไปที่ชายแดน”
“รองเพชรมันมีแบ็กดี พวกนั้นพยายามดึงมันกลับมาเพื่อขัดขวางงานของเรา” ชาญอธิบาย
“ย้ายไปย้ายมาเสียเวลา ผมว่าเก็บมันเลยดีกว่า”
แสนนึกใคร่ครวญ เพลิงซึ่งนั่งฟังเรื่องราวอยู่อย่างใช้ความคิด
“งานใหญ่กำลังรอเราอยู่ ทุกอย่างที่เราสั่งสมมา มันถึงเวลาต้องลงมือแล้ว”
เส้นทางระหว่างเซฟเฮ้าส์เจมส์กลับไปยังเมืองพล องอาจและกัลป์แต่งชุดแปลกตาเหมือนพวกกองโจร-มือสังหาร ทั้งคู่กำลังตรวจตราอาวุธสงครามอยู่เงียบๆ
องอาจถามอีกครั้งให้แน่ใจ “นี่เราจะทำตามแผนของไอ้เพลิงจริงๆเหรอกัลป์ เราไม่รู้ด้วยซํ้าว่าไอ้หมอนั่นมันเป็นใครกันแน่”
“อย่างน้อยมันก็เคยช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้ ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามันจะอยู่ข้างไอ้แสน”
“แต่เราไม่รู้อดีตของมัน เราจะไว้ใจมันได้ยังไง”
กัลป์มองมาที่องอาจ “ถ้าอย่างนั้น นายก็เล่าอดีตของนายให้ฉันฟังบ้างสิองอาจ ในฐานะที่เราเป็นเพื่อนกัน”
องอาจนิ่งงัน
“ผู้หญิงที่ชื่อดวงใจเป็นใคร ตอนที่นายหมดสตินายละเมอถึงแต่ชื่อนี้”
องอาจเหมือนอยากบอก แต่บอกไม่ได้ “ขอโทษนะเพื่อน ฉันบอกนายไม่ได้ว่าฉันเป็นใคร แต่ดวงใจคือน้องสาวของฉัน”
“แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเธอ”
“พ่อของฉันเป็นนักข่าว เป็นเจ้าของหนังสิอพิมพ์ท้องถิ่น วันนึงท่านลงข่าวต่อต้านกองทัพของพวกฝรั่งที่มากอบโกยผลประโยชน์บนแผ่นดินไทย โดยมีไอ้แสนร่วมมืออยู่ด้วย”
อดีตที่พิมพ์ดีด พ่อองอาจกำลังคุยโทรศัพท์ดังลั่น “ไอ้พวกสถุล ไอ้ฝรั่งตาน้าข้าว ถึงตายกูก็ไม่กลัว ไอ้ห่าราก กูจะเขียนประจานเรื่องนี้ ว่าพวกมึงมาปล้นสมบัติของแผ่นดินกู เออ เอาสิวะ ตายเป็นตาย”