บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 20 หน้า 7
“กระรอกก็ไปเฝ้าไข้อยู่ที่นั่นด้วยจ้ะ” จงอางเสริม
“กระรอก...จริงสิ แล้วกระรอกกับแม่พี่ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ถูกไอ้แสนมันข่มเหงบ้างรึเปล่า”
จงอางไม่กล้าพูด ได้แต่หันไปมองหน้าตะเภา ตะเภานิ่งเงียบปากคอสั่น
“ตะเภา?”
“ป้ามาลัย...ตอนนี้...” ตะเภาร้องไห้ “อยู่ที่ภูผาเพลิง”
กัลป์ไม่พูดและไม่ถามอะไรทั้งสิ้น ตระหนักดีว่าภูผาเพลิงหมายถึงอะไร
ดวงตะวันลอยดวงขึ้นอย่างเศร้าสร้อย ที่หลุมศพพ่อก้าน แม่มาลัยถูกฝังอยู่เคียงคู่กัน ขณะที่กัลป์ถือคมแฝกยืนมองอย่างสิ้นหวัง กัลป์นํ้าตาคลอ ก่อนจะทรุดลงวางคมแฝก แล้วกราบศพพ่อกับแม่
กัลป์ร้องไห้ “แม่ ฉันขอโทษ ฉันผิดเองที่ช่วยแม่ไม่ได้ แต่ฉันสาบาน ฉันจะต้องพากระรอกหนีออกมาให้พ้นจากเงื้อมมือของไอ้แสนให้ได้” กัลป์พูดอะไรไม่ออก “แม่” กัลป์ร้องไห้เดินออกมาจากหลุมศพพ่อ แม่
“มึงเตรียมตัวรับกูไว้ให้ดี ต่อไปนี้ราชสีห์อย่างมึง จะถูกกูตามล้างตามล่าไปจนวันตาย ไอ้แสน”
ป่าละเมาะชานเมืองพล รถขององอาจที่ซุ่มในป่ามีผ้าใบกางเป็นเพิงพอหลบแดดฝน ทุกคนอาศัยเก้าอี้เล็กๆล้อมวงหารือกัน
“ถ้าข้าเดาไม่ผิด ไอ้แสนต้องวางกับดักพวกเราอีกแน่”
“ใช่ มันคงไม่ปล่อยให้คุณอัญชันกับน้องกระรอกไปอยู่ที่โรงพยาบาล โดยไม่มีคนคุ้มกันแน่”
จงอางเตือนกัลป์ “ฉันเห็นด้วยจะพี่ ขืนพี่บุกเข้าไปตอนนี้ก็เท่ากับรนหาที่ตาย”
ตะเภาลังเล “ยกเว้นแต่พี่จะมีสายอยู่ในกลุ่มของพวกมัน”
“ตะเภาหมายถึงใคร” ตะเภาไม่กล้าตอบ แต่เหลือบมองไปทางหนึ่ง ทุกคนมองตามไปแล้วเห็นเพลิงยืนอยู่
“ตกลงแกจะอยู่ข้างไหนกันแน่”
“ไอ้ชาติชั่ว เพื่อนแบบนี้มันต้องกระทืบก่อนค่อยถามทีหลัง” ตะโพนทำท่าจะรี่ไปกระทืบจริงๆ จงอางรีบรั้งไว้เพราะเห็นเพลิงถลึงตาเตรียมรับมือ เพลิงข่มโทสะ บอกกัลป์
“ฉันจะช่วยนายพาคุณอัญชันกับกระรอกออกมา แต่นายต้องช่วยฉันก่อนเรื่องนึง”
ทุกคนมองเพลิงอย่างไม่ไว้ใจ ตะเภาเห็นทุกคนยังไม่ไว้ใจเพลิง จึงพูดแทน
“เขาคือ เพลิง กัมปนาท จริงๆ เขายอมตบตาพวกเราเข้าไปเป็นสมุนไอ้แสน เขายอมแม้กระทั่งไปติดยา” ตะเภาถกแขนเสื้อเพลิง “และที่พวกพี่รอดตายจากการถูกเผาทั้งเป็น ก็เพราะเขา พี่ยังไม่เชื่อใจเขาอีกเหรอ”
“ฉันคือเพลิง กัมปนาท เพื่อนของพวกนาย” กัลป์มองตาเพลิง “นายมีแผนอะไร”