บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 6 หน้า 11
จงอางเดินออกไปช่วยเขาเก็บจอหนัง องอาจมองซ้ายขวารีบขึ้นรถตัวเอง
ในรถองอาจ องอาจเข้ามาหยิบกระเป๋าฟิล์มที่มีวิทยุสื่อสารอยู่ หยิบวิทยุสื่อสารออกมาเปิดเครื่อง
หน้าร้านพ่อปาน ชาวบ้านคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในร้าน
“เมื่อกี้ข้าเห็นตารวจแห่ไปไหนกันไม่รู้ แทบจะหมดโรงพักเลยมั้ง”
พ่อปานเดา “ข้าว่ามันต้องมีเรื่องอีกแน่ๆ คอยดูเถอะมึง”
ชาวบ้านหลายคนต่างหันมองกันเหลียวไปชะเง้อด้วยความสนใจ
รองเพชรมองกระจกหลังเห็นรถตำรวจตามมาอีกสองคัน พร้อมกองกำลังและอาวุธครบ รองเพชรยกวิทยุสื่อสารขึ้นสั่ง “เมื่อไปถึงบ้านนายแสนขอให้ทุกคนเตรียมพร้อม...อย่าประมาทเป็นอันขาด”
รถตำรวจที่ตามมาทั้งสองคัน ตำรวจที่นั่งอยู่ท้ายรถต่างกระชับปืนยาวในมือตัวเองแน่น พร้อมจะลุยบ้านแสนตามคาสั่ง ในรถตำรวจ รองเพชรดึงปืนขึ้นมาตรวจสอบกระสุนอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
ห้องทำงานบ้านแสน บรรยากาศอึมครึม แสนเปิดตลับยามือไม้สั่น แล้วทานยาแก้ปวดหัวสูตรพิเศษเข้าไป แสนสูดลมหายใจลึกและนั่งนวดเฟ้นหัวคิ้วและขมับเพื่อคุมอาการ จังหวะนั้นสิงโต กับเข้มก็เข้ามารายงาน
“เป็นอย่างที่นายคาดไว้เลยครับ สายของเรารายงาน ว่าพวกตำรวจกำลังบุกมาที่นี่”
แสนยังนิ่งอยู่เพราะอาการปวดหัวเพิ่งคลาย เข้มต้องถามซ้ำ
“จะให้เตรียมรับมือยังไงบ้างครับนาย”
แสนลดมือลง “ไม่ต้อง กูจัดการได้” แสนมอง “พวกมึงไปบอกไอ้ขวานกับไอ้มั่นให้พาคนของเราบุกไปที่โรงพัก”
“ตอนนี้เลยเหรอครับนาย”
แสนยิ้ม “กูจะย้อนศรพวกมัน”
หน้าโรงพักเมืองพล มีรถกระบะแล่นเข้ามาจอดที่หน้าโรงพัก บนรถมีชายฉกรรจ์หลายคนพร้อมอาวุธครบมือ
เห็นขวาน มั่น สวมไอ้โม่ง พาสมุนลงจากรถพร้อมปืนในมือ พวกมันตั้งแถวยืนตระหง่านหน้าโรงพักอย่างไม่ยำเกรงผู้ใด
โถงบาร์บ้านแสน รองเพชรกับตำรวจกำลังยืนรออยู่ ท่ามกลางดงสมุนของแสน สักครู่ก็เห็นแสนถือคมแฝกนำเข้มกับสิงโตออกมา
“สวัสดีครับท่านรองเพชร มีอะไรให้กระผมรับใช้ไม่ทราบ”
รองเพชรจ้องหน้าแสนอย่างนึกเอะใจในรอยยิ้มของอีกฝ่าย