บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 6 หน้า 12
หน้าโรงพักเมืองพล ขวานโบกมือให้สัญญาณ จากนั้นมั่นกับสมุนคนอื่นๆ ก็ประทับปืนยิงกระหน่ำใส่โรงพักทันที ข้าวของกระถางต้นไม้ ป้ายสถานีพังพินาศ ตำรวจที่เฝ้าโรงพักอยู่สองคนทำท่าจะโผล่มาดู แต่ก็ต้องรีบพากันหลบกลับเข้าไป
“ฮ่าๆๆๆ ไม่ต้องกลัวพวกเรา บนโรงพักมีตำรวจแค่สามคนเท่านั้น”
“ถล่มมันให้ราบ”
พวกคนร้ายสร้างความฉิบหายด้วยกระสุนปืนของมัน เห็นธงชาติที่ปักประดับตรงทางเข้ายังโบกสบัดอยู่
หน้าบ้านสัปเหร่อตะโพน ตะโพนกำลังยืนตะลึงอยู่ เห็นกัลป์ออกจากบ้านมาสมทบ “เสียงปืน”
“สงสัยจะดังมาจากโรงพักว่ะไอ้กัลป์”
กัลป์เห็นมอเตอร์ไซด์จอดอยู่ “ยืมมอเตอร์ไซค์หน่อยนะลุง”
กัลป์ตรงเข้าไปดึงผ้าใบคลุมมอเตอร์ไซค์ของตะโพนออก โดดขึ้นสตาร์ทเครื่องแล้วบิดออกไป
“เฮ้ย ขับดีๆนะโว้ย ไม่ใช่ของข้า หลวงพี่ที่มาบวชเขาฝากเอาไว้”
หน้าร้านพ่อปาน รถองอาจขับมาจอด องอาจกับจงอางลงจากรถ ตะเภาวิ่งเข้ามาหาทั้งสองคน
“เกิดเรื่องใหญ่แล้ว มีโจรมาถล่มโรงพักเมืองพล”
องอาจคิด-นึกขึ้นได้ “ของกลาง” ทันใดนั้นเองกัลป์ก็ขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดพรืด
“พี่กัลป์”
กัลป์บอกกับองอาจ “เราโดนซ้อนแผน รีบไปเถอะ” องอาจรีบวิ่งไปเอาเป้โดดซ้อนมอเตอร์ไซค์กัลป์ทันที
“ผมไปด้วย” จงอางยกขา กัลป์ออกรถไปแล้วไม่รอ จงอางยกขาค้าง
“โธ่ ขอลุยบ้างก็ไม่ได้” จงอางขัดใจ
โถงบาร์บ้านแสน แสนกับรองเพชร ซึ่งกาลังยืนประจันหน้ากันอย่างท้าทาย
รองเพชรสั่ง “ค้น!”
พวกตำรวจขยับ แสนสะบัดคมแฝกชี้หน้ากราดทุกคน “จะค้นอะไร!!”
“โกดังทุกหลัง!...มีคนแจ้งว่าคุณสะสมอาวุธเถื่อน”
“กะอีแค่ตำรวจชั้นผู้น้อย คุณกล้าดียังไงมาบุกรุกอาณาเขตของผม”
“เมืองพลยังไม่มีผู้บังคับบัญชาที่มียศสูงกว่าผมมารับตาแหน่ง เพราะฉะนั้นตอนนี้ ผมคือตำรวจที่มียศและตาแหน่งสูงที่สุดของที่นี่ ถ้าคุณอยากลองดีก็เอา”
รองเพชรว่าแล้วก็ชักปืนมาชี้หน้าแสนบ้าง ทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน
หน้าโรงพักเมืองพล มั่น ขวาน และลูกสมุนอีกหลายคนตรงเข้ามาภายใน กระหน่ำยิงต่อเนื่องไม่หยุด