บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 6 หน้า 15
แสนหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ จ้องหน้ารองเพชรด้วยสีหน้าเหี้ยม
“ผมจะรายงานเรื่องนี้ให้ทางเบื้องบนรับทราบ จะได้รู้ว่าตำรวจที่นี่ทำเรื่องน่าอับอายแค่ไหน”
รองเพชรพยายามอดกลั้นอารมณ์ไว้ ขณะที่แสนยังคงจ้องหน้ารองเพชรอยู่เวลานี้
ทางเดินริมน้ำตก อัญชันเดินนำเพลิงมาด้วยกัน
“ขอแรงหน่อยนะวันนี้ ฉันไม่อยากใช้คนงานคนอื่น เดี๋ยวเรื่องจะไปเข้าหูพี่แสน”
“ไม่ต้องเกรงใจครับ เพราะตั้งแต่มาเป็นคนงานให้คุณ ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง”
“ก็มัวแต่ก่อเรื่อง จะเอาเวลาที่ไหนไปทำงาน”
อัญชันเหน็บทีเล่นทีจริง แล้วเดินนำไป เพลิงยิ้มขำแต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเด็กหญิงแววอุ้มน้องเดินนำแม่มา แม่เดินกระย่องกระแย่งมา ในอ้อมแขนหอบหน่อไม้อยู่สองสามหน่อ “แม่มีคนมา”
น้าแดงเงยหน้าขึ้นพอเห็นอัญชันก็ตกใจ “คุณฤทัย” อัญชันชะงักอย่างแปลกใจ
“จำผิดแล้วป้า นี่คุณอัญชันน้องสาวของนายแสน ราชสีห์ อย่าบอกนะว่าป้าไม่รู้จัก”
น้าแดงตั้งสติ พยายามระงับความตื่นเต้นเมื่อครู่ อัญชันยิ่งรู้สึกสงสัย
ผ่านเวลาเล็กน้อย เห็นเพลิงกำลังเล่นหยอกล้ออยู่กับเด็กหญิงและน้อง ขณะที่อัญชันประคองน้าแดงมานั่งคุยที่เพิง เห็นน้าแดงไอหอบก่อนบอกอัญชัน
“อย่าลำบากเลยค่ะคุณ รับฉันไปก็เท่านั้น ฉันเจ็บออดๆแอดๆ คงทำงานอะไรให้คุณไม่ได้”
“แล้วใครบอกล่ะจ๊ะว่าฉันจะให้ป้าทำงาน ฉันจะให้ป้าไปหาหมอต่างหาก แล้วก็จะส่งเสียลูกของป้าให้เรียนหนังสือด้วย”
“ มันจะดีเหรอคะ ถ้านายแสนรู้เข้า...อิชั้น”
“ไม่ต้องห่วงป้า เรื่องนี้ฉันรับผิดชอบเอง ป้าเก็บข้าวของเถอะ เดี๋ยวฉันจะพาป้าเข้าเมืองวันนี้เลย”
น้าแดงยังลังเลหน่อยๆ เพลิงกับเด็กแววช่วยกันเก็บของใช้ใส่ถุงปุ๋ย เห็นเด็กแววจะเอาหม้อบุบๆดำๆไปด้วย
“โอ้ย ทิ้งเหอะ เดี๋ยวพี่ซื้อให้ใหม่”
“โห ก็เสียดายนี่”
“ไม่ต้องเลย อยู่เฉยๆ เดี๋ยวพี่จัดการเอง” เพลิงโยนหม้อทิ้งไปอีกทางแล้วเก็บข้าวของต่อไป น้าแดงที่กำลังเก็บข้าวของอยู่ที่มุมหนึ่ง เปิดดูกล่องสังกะสีใส่ขนมเก่าๆข้างในมีพวกข้าวของจุกจิก ประมาณยาแก้ปวด เครื่องราง
บัตรประชาชน เศษเหรียญฯลฯ น้าแดงเห็นรูปถ่ายขาวดำใบหนึ่งอยู่ในนั้นก็ดึงมาดู มันเป็นรูปถ่ายที่เก่ามาก ด้านหลังรูปมีลายมือเขียนว่า “ด้วยความรักและระลึกถึง ฤทัย”
น้าแดงหันมองไปเห็นอัญชันกำลังอุ้มเด็กน้อยชี้ชวนให้ดูดอกไม้ ก่อนมองกลับมาที่รูปถ่ายอีกครั้งอย่างปวดร้าว