บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 6 หน้า 13
ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ ข้าวของภายในโรงพักเสียหาย ทั้งสองย่ามใจเลิกไอ้โม่งที่คลุมหน้าขึ้น
“วู้ !! ฮ่าๆๆ สะใจ นี่โรงพักกลายเป็นรังผึ้งแล้วโว้ย”
“ไอ้พวกตำรวจตาขาว แน่จริงก็ออกมาสู้กันสิวะ ออกมา”
บนโรงพักเมืองพล ตำรวจสองคนที่อยู่ภายในโรงพักได้แต่ถือปืนซุกอยู่ในที่กำบังคนละฝั่ง ต่างมองหน้ากันเมื่อได้ยินเสียงท้าทายของขวาน “ว่ายังไงไอ้พวกลูกหมา มึงจะมุดหัวไปถึงไหน”
ตำรวจโกรธจนเลือดขึ้นหน้า หันไปบอกกับเพื่อน “อย่างมากก็สู้แค่ตาย”
"อย่าบ้านะโว้ย พวกมันมาเป็นสิบจะสู้มันได้ยังไง”
“ไอ้พวกตารวจเมืองพล นุ่งกระโปรงอยู่หรือไงโว้ย”
ตำรวจแค้นจัดกำปืนแน่น ตำรวจอีกคนมองไปข้างนอกอย่างหวาดกลัว เหงื่อชุ่ม
ห้องขังโรงพักเมืองพล สมิงกับพวกเกาะลูกกรงชะเง้อฟังเสียงข้างนอก เห็นหมวดนิตย์ใส่ครึ่งท่อนสวมแจ็คเก็ตฟิลด์ถือแก้วกาแฟเดินเข้ามาดูพวกมันอย่างใจเย็น
“นายแสนส่งคนมาช่วยพวกฉันใช่มั้ย รีบเปิดประตูสิหมวดฉันจะรีบออกไป”
หมวดนิตย์ดูนาฬิกาข้อมือ “อีกห้านาที” สมิงฮึดฮัดขัดใจ หมวดนิตย์หันไปจิบกาแฟต่อ
บนโรงพักเมืองพล กระสุนปืนปลิวว่อนเข้ามาอีก ข้างของบนโรงพักพังพินาศ ไม่เว้นแม้แต่โหลใส่ปลาทองที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทางาน แรงกดดันทำให้อารมณ์บีบคั้นถึงขีดสุด “กูไม่ทนไม่ไหวแล้วโว้ย”
“เฮ้ยอย่า”
ตำรวจคนหนึ่งโผล่จากที่ซ่อนและกระหน่ำปืนยิงใส่พวกมั่นกับขวาน สมุนแสนตาย 2-3คน
“ไอ้พวกเย้ยกฎหมาย กูจะสู้กับพวกมึง!”
แล้วตำรวจก็โดนกระหน่ายิงจนร่างพรุน หงายล้มจมกองเลือดต่อหน้าตำรวจอีกคน ตำรวจอีกคนคลานต่าหนีลูกปืนของมั่นกับขวาน
ประตูโกดังเปิดออก รองเพชรกับกองกำลังตำรวจทั้งหมดก็กรูกันเข้าไปภายในเพื่อตรวจค้น แสนยิ้มที่มุมปากด้วยความสะใจ ภายในโกดัง ปรากฏแต่ความว่างเปล่าไม่มีอะไรอยู่ภายในเลย มีแต่กระสอบที่ไม่มีอะไรบรรจุวางระเกะระกะอยู่เต็มเหมือนเป็นโกดังร้าง ตำรวจที่เข้ามาค้นต่างหน้าตาเหวอ ตกใจที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้
แสนหัวเราะก้องด้วยความสะใจ รองเพชรหน้าซีดเผือดที่ทุกอย่างพลิกล็อคไปแบบนี้
“ไหนล่ะ...อาวุธเถื่อนของท่านรอง มีดสักเล่ม...กระสุนสักนัดก็ไม่มี !”
รองเพชรข่มใจนิ่ง สั่งตำรวจ “แยกย้ายกันค้นที่นี่ทุกตารางนิ้ว! บ้านทุกหลัง! ห้องทุกห้องในอาณาเขตของ แสน ราชสีห์ ค้นให้หมด!” ตำรวจมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่ค่อยมั่นใจ